Site pictogram Tilburgers.nl

Alleen een raadsenquête kan uitkomst bieden in het debat over tROM en Chroom-6

tROM in 2009 met deels geschuurde museumtrein. – Foto: John Geerts

Het chroom-6 debat dat in twee delen wordt gevoerd tussen de gemeenteraad en het College van Burgemeester en Wethouders, op 27 mei en 3 juni 2019, gaat in de kern niet eens over chroom-6. Immers: iedereen is het erover eens dat mensen nooit onbeschermd hiermee hadden mogen werken. En nu dit toch is gebeurd de werknemers en deelnemers van destijds een ruime vergoeding en ondersteuning moeten krijgen en alle zorg die ze nodig hebben.

Dit debat gaat over iets anders.

Wie goed naar de emotionele verhalen luistert van de mensen die de moeite hebben genomen om dit bij de gemeenteraad te komen vertellen, luistert ook tussen de regels door. Luistert naar datgene wat deze mensen niet letterlijk onder woorden kunnen brengen, maar in hun verhalen wel zeggen.

Ze hebben niet ‘slechts’ last gehad van een tijdsgeest, een beleid waarin van bovenaf werd gedacht, dat als je werklozen maar streng zou aanpakken, dat ze dan heus en vanzelf wel een baan zouden vinden. Dwang en drang is heel lang beleid geweest. Maar er is meer. Leidinggevenden, mensen die deze werklozen moesten begeleiden en sturen, hebben misbruik gemaakt van hun positie. Hebben misbruik gemaakt van de macht die zij hadden, door bovenop de druk die ze vanzelfsprekend vanwege hun positie al hadden, mensen nog eens extra te onderdrukken. Dat is wat de oud-tROM-medewerkers en -deelnemers in feite zeggen.

Foto: miniformat65 via Pixabay

Dit heet mishandeling.

Een mens dwingen om ‘voor straf’ lichamelijk ongezond werk te doen; dat is mishandeling.
Een mens dwingen om werkkleding aan te trekken die al door 10 anderen is bezweet en ongewassen is; dat is mishandeling.
Een mens dwingen om iets te doen ‘want anders word je gekort’; dat is mishandeling.
Een mens dwingen om de kinderen mee te nemen naar het werk; dat is mishandeling.
Een mens kleineren, vernederen; dat is mishandeling.

Voor de mensen die dit mee hebben gemaakt telt daarom maar één ding: dat de personen die hen dit hebben aangedaan hiervoor ter verantwoording worden geroepen: in het openbaar en en plein publiek hun excuses maken. Dat is nodig. En dat dit niet begrepen wordt, niet gezien wordt door de raad en door het college, maakt dat de oud-medewerkers zich niet gehoord voelen. Dat voor hun gevoel de politiek niet naar hen luistert.

Niet een wethouder die excuses maakt, maar die er nooit bij is geweest. Niet een burgemeester die excuses aanbiedt, maar er zelf geen deel aan heeft gehad. Niet een raadslid dat voor de honderdste keer zegt hoe erg hij of zij het allemaal vindt. Hier gaat het de oud-tROM-werkers niet om. Het gaat niet om geld en niet om de ‘rollende koppen’. Het gaat hen erom dat de personen die hun positie hebben misbruikt om de mensen die aan hen waren toevertrouwd te mishandelen, hiervoor in het openbaar aangesproken worden en dat zij openlijk toegeven dat zij fout hebben gehandeld. Hiervan spijt betuigen.

Foto: John Geerts

De enige manier om dat te laten gebeuren is door het instellen van een raadsenquête, met een enquêtecommissie die alle verhoren in het openbaar uitvoert, met iedereen die bij tROM een functie of betrokkenheid heeft gehad. Alleen dan zullen alle verantwoordelijken persoonlijk kunnen worden aangesproken en persoonlijk verantwoording kunnen afleggen.

De bal ligt dan ook 3 juni bij de gemeenteraad. Als zij daadwerkelijk meent dat zij het verschrikkelijk vindt wat er is gebeurt en echt naar de mensen luistert, kiest zij voor dit hoogste middel dat de raad ter beschikking heeft.

Mobiele versie afsluiten