Site pictogram Tilburgers.nl

De feniks en waarom vrouwen schilderijtjes mogen gaan ophangen

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “


Geen mooier verhaal dan een Griekse mythe. Het liefst zou ik er iedere avond, voor het slapen gaan, eentje lezen. Of, nog beter, voorgelezen krijgen. Pas geleden had ik een hernieuwde kennismaking met de feniks. De vogel die herrijst uit zijn eigen as. Ik ging er eens voor zitten. Zoals altijd maakte het verhaal uit het oude Griekenland van alles in me los. En riep het uiteindelijk meer vragen op dan het antwoorden gaf. Van een mythologische vogel via een verkeerd geïnterpreteerde term naar het ophangen van familiekiekjes in houten lijstjes. Alledrie nooit eindigende projecten?

Feniks is een fabel. Een Griekse fabel, om het wat exotischer te maken. Hij is vernoemd naar de Feniciërs, de inwoners van wat tegenwoordig Libanon is. De Feniks is een verzonnen vogel van een aanzienlijk formaat. Hij spendeerde zijn leven in een boomtop, verbrandde en werd daarna opnieuw geboren uit zijn eigen as. Hoe ironisch! Zouden de oude Grieken hebben geweten dat Libanon eeuwen en eeuwen later ook herhaaldelijk in de as zou worden gelegd? Door Israeliërs? Om zich vervolgens weer op te richten? Ik kon niet anders dan de Griekse mythes nog grotere krachten toeschrijven dan ik al deed. Feniks maakte me nog nieuwsgieriger dan ik al was. De actualiteit van het stokoude verhaal dwong me tot een zoektocht naar meer informatie.

Zoeken duurt soms niet lang. En informatie over exotische verzonnen geschiedenis vind je soms verrassend dichtbij. Feniks. Vrouwenorganisatie in Tilburg. Dat was verrassend! Ik fronsde een van mijn wenkbrauwen zo hoog, dat ze mijn hoofdhaar toucheerde. En dat terwijl ik een vrij hoog voorhoofd heb. De gevonden Feniks stond voor emancipatie. Zo meldde de website me. Vrouwen die andere vrouwen belangrijker willen maken in onze maatschappij. Dat riep meteen vragen op. Of in ieder geval een verzoek om specificatie. Wat bedoelen de dames voorvechtsters van meer gelijkheid der sexen? Emancipatie staat voor gelijkheid van mensen. Volgens de site was het jaren een ondergeschoven kindje, maar tegenwoordig weer helemaal ‘hot’. Mooi zo! Ik ben helemaal voor dezelfde rechten. Maar bedoelen de mevrouwen niet stiekem feminisme? Ik was in de war. Of misschien ook niet. Ik bedacht me. De lieve mensen van Feniks zijn in de war. Of toch ook niet? Ik houd niet zo van verwarring en wilde meer lezen.

Feminisme heeft lang een wat negatieve klank gehad. Vinden veel mensen. Misschien was dat een reden voor Feniks om te kiezen voor de term ‘emancipatie’. Om niet te boek te staan als een clubje vrouwelijke rouwdouwers dat wekelijks op de barricades klimt om al vloekend, tierend en spugend te schreeuwen dat ook dames recht hebben op een fatsoenlijke opleiding en een goede baan. Met een klein beetje mediatraining en wat gevoel voor public relations in, laten we zeggen de jaren ‘60, had het feminisme waarschijnlijk andere beelden in me opgeroepen. Misschien kiest Feniks daarom wel voor een andere term. Ik kon niet anders dan me afvragen waarom de stichting zich dan alleen inzet voor misdeelde vrouwen. En andere groepen minder bevoorrechte mensen geen diensten aanbiedt. Emancipatie staat voor het gelijk behandelen van alle mensen. Niet alleen voor de gelijke waardering van vrouwen ten opzichte van mannen. Klein puntje van kritiek. Misschien gaat Feniks binnenkort wel ter ziele. Om vervolgens te herrijzen en zich wel om alle minder gefortuneerden te bekommeren. Het zou alleen maar bijdragen aan de mythe van de Griekse vogel.

Ook het feminisme bleef in mijn hoofd hangen. En dan met name “The Life & Times of Rosie the Riveter”. Een documentaire over Amerikaanse vrouwen die tijdens de Tweede Wereldoorlog de plaats van hun echtgenoten in de fabrieken innamen. In de tijd dat de mannen in de oorlog streden. Na de capitulatie van de Duitsers, keerden de mannen weer terug naar huis. En naar hun baan. De vrouwen wilden hun verworven arbeidsposities niet zomaar inleveren. Helaas… Al vrij snel was het aanrecht weer hun deel. Het wakkerde wel weer een nieuwe vlam aan in de strijd van vrouwen voor gelijke rechten. Als een feniks die opnieuw werd geboren. Het idee van vrouwen in de metaalindustrie, zette me opnieuw aan het denken. Ik ben helemaal voor feminisme! Maar laten we het dan meteen echt goed aanpakken. Gelijke rechten. Maar dan ook gelijke plichten. Vuilniszakken buiten zetten, de auto besturen op weg naar een bezoekje bij verre vrienden, ’s avonds in het donker de hond uitlaten, tuinieren, de gootsteen ontstoppen, de ruitenwisservloeistof bijvullen of familiekiekjes in houten lijstjes aan de muur hangen. Een eindeloze stroom deprimerende klusjes. Steeds als je denkt dat je klaar bent, zijn er weer nieuwe. Als een vogel wiens nest is verbrand en daarna…. Maar goed. Feminsme. Of Emancipatie. Ik ben helemaal voor! Misschien kan de stichting Feniks dan ook vast klusjesworkshops gaan organiseren. Want bij gelijke rechten horen wat mij betreft ook de gelijke rechten op de dingen waar dames volgens mij gewoon niet zoveel zin in hebben. “Sisterhood is powerful”, was ooit een strijdkreet. Ik zou zeggen: laat maar zien!

Mobiele versie afsluiten