Site pictogram Tilburgers.nl

De Helden van Willem II: Toon Becx

‘De Helden van Willem II’ is een nieuwe zomerreeks op Tilburgers.nl waarin oud Willem II spelers en trainers voor het voetlicht komen. Speler Toon Becx  staat nu centraal, na eerdere delen over trainer František Fadrhonc, Piet de Jong, Jan van Roessel, Sjel de Bruyckere, Rinus Formannoy en doelman Chris Feijt.

 

Antonius Wilhelmus Maria (Toon) Becx (21 april 1920Tilburg, 26 november 2013) was de vrijetrap specialist bij Willem II. De linksbuiten speelde 329 wedstrijden voor de Tricolores (19391956), waarin hij 113 doelpunten maakte. Becx werd met de Tilburgse club zowel in 1952 als in 1955 landskampioen.

Al in het seizoen 1939-1940 maakte Becx zijn debuut in het eerste elftal. Hij was toen 19 jaar. Tot en met het seizoen 1955-1956 speelde hij met een onderbreking van slechts één seizoen in het eerste elftal want tijdens de Tweede Wereldoorlog was Toon Becx in 1942 tewerkgesteld in Duitsland.

Becx was de enige aan Willem II-kant die in de beslissende wedstrijd om het landskampioenschap van 1955 een officieel doelpunt maakte. De Tricolores wonnen daarin met 3-2 van EVV, maar twee van de drie Tilburgse goals (plus één Eindhovense) werden tot eigen doelpunten verklaard. Eén daarvan was een vrije trap van Becx, die via de voet van Eindhoven-verdediger Lambert van Tuijl het doel inging. Becx’ eerder raak geschoten vrije trap, de 2-0, werd hem wel toegekend. Hij was daarmee dé matchwinner en dat werd na afloop gevierd.

Toon Becx behoorde ook tot “De grote vijf van Willem II” en “Nederlands meest gevreesde voorhoede” volgens het blad Revue: “Op de vleugels stormwind Piet de Jong en afstandsschutter Toon Becx en in het midden goalgetter en spelverdeler Jan van Roessel, die werd omringd door de “vechtjassen” Sjel de Bruyckere en Rinus Formannoy als binnenspelers.”

Deze vijfmans-voorhoede was voor Nederlandse begrippen een haast ideale combinatie van schotvaardigheid, snelheid en doorzettingsvermogen. De vijf vulden elkaar aan en scoorden stuk voor stuk op hun eigen wijze. “De Jong na een briesende rush, Formannoy uit kansen die anderen verwaarloosden, Van Roessel met oerharde kopballen of keiharde schoten, De Bruyckere met de volle vaart van de opkomende binnenspeler en Becx met meedogenloos harde linkse schoten”.

“Jan van Roessel en Piet de Jong zijn vooral dankzij de strakke voorzetten van Becx topschutters geworden”, herinnert erelid Peter Annee zich in gesprek met het Brabants Dagblad. “Hij was ook een specialist in vrije trappen en hoekschoppen. Willem II heeft heel lang plezier van hem mogen hebben.”

Het seizoen 1955-1956 werd het laatste van Toon. Hij speelde nog maar acht wedstrijden en maakte de degradatie van het seizoen naar de eerste divisie in 1956-1957 niet meer mee. Hij volgde Willem II nog vele jaren op de tribune. Een tijd lang fungeerde hij als elftalleider bij de junioren. Toon was een man met een mening die hij zonder op de voorgrond te treden duidelijk naar voren bracht.

Toon bleef Willem II volgen maar ging in 1966 naar hockey-vereniging Were Di.

Rob Huijsmans schreef daarover: “De toenmalige voorzitter Frans Beliën kende hem en hij  benaderde Toon om een jonge groep, die uit JA1 kwam en naar de seniorencompetitie ging, te begeleiden. Vooral de vrouw van Toon,  Bep, heeft hem gestimuleerd om op deze manier zijn zondag in te vullen en de coaching te gaan doen van Heren II. Het deed Toon goed even het voetbal te vergeten en met een stel jonge honden op te trekken, die naar hem wilden luisteren.”

“Ook ik zat in die groep en leerde Toon kennen als een hartverwarmende coach. Een man die je zelfvertrouwen  bijbracht. Nooit negatief,  eerst vertellen waar je goed in was en pas daarna je op je fouten wijzen.  “Blijf nou eens rustig, houd die bal bij je en kijk eerst eens naast je, misschien staat die speler er wel veel beter  voor”, begon hij dan.  “Fadrhonc zei altijd….”.”
“Toon speelde in het elftal van Willem II dat in 1952 en 1955 landskampioen werd  met de trainer František  Fadrhonc.  Tijdens onze besprekingen van de  wedstrijd kwam Toon vaak terug op uitspraken van zijn Tsjechische leermeester. Niet alleen Toon maar ook wij hebben daar veel van geleerd.
Het begeleiden van dit elftal  beviel iedereen zo goed dat Toon daarna coach werd van Heren I. Hij verjongde het team met spelers uit het tweede en haalde zijn successen binnen.”
“Hij genoot nog jaren lang van de prettige sfeer bij Were Di en was vaak langs de lijn te vinden.  “Ik vind het leuk dat jullie in mijn achtertuin spelen”  zei  hij dan zittend op zijn rollator. “Kan ik toch nog even komen kijken”.
Mobiele versie afsluiten