Site pictogram Tilburgers.nl

Hoochie Coochie (Vree)Man

columnOpeens was daar onverwacht een sms’je.

“Binnenkort verschijnt mijn boekje over de relatie tussen blues en leiderschap. Als je zin heb kun je naar de presentatie komen!”

Gegroet: Ruud Vreeman.”

09-18-2013-Hans-Rube
Hans Rube tijdens zijn officiële afscheid als journalist van het Brabants Dagblad

De oud-burgemeester van Tilburg was nooit een man van veel woorden. Recht voor zijn raap, geen allemansvriend. We delen de passie voor rootsmuziek. Vreeman speelt daarbij ook nog eens zelf een lekker moppie blues op zijn gitaar, zoals je nog steeds op YouTube kunt horen en zien.

Dat boekje had hij al lang in zijn kop. Een paar jaar geleden bracht ik hem mijn eigen boek over 50 jaar popmuziek in Tilburg*, toen vertelde hij al dat hij zich afvroeg of er een relatie zou kunnen bestaan tussen iemands muzikale voorkeur en de functie die zij of hij bekleedt.

Tijdens de presentatie van zijn boek vertelde Vreeman dat die relatie er inderdaad is. Bij het maken van MRI-scans in Groningen heeft een medisch onderzoeker ontdekt dat een liefhebber van klassieke muziek andere hersenkwabben activeert dan een bluesknakker, jazzadept of een soulman.

Het werd een aangename maandagmiddag daar in de club van de universiteit die voor de gelegenheid was afgehuurd. De voormalig burgemeester blijkt nog veel vrienden te hebben binnen de politiek en het gemeentelijk apparaat, die hem ondanks het MIDI-drama trouw zijn gebleven. Vrijwel de gehele ambtelijke top, die tijdens of vlak na het vertrek van Vreeman zelf ook van het gemeentelijke toneel verdween, vierde het verschijnen van het boek mee.

Het boek zelf is meer dan aangenaam leesvoer. Vreeman is een goed verteller, met een eigen staccatostijl van formuleren. Sommige zinnen moet je daarom vaker herlezen. Hij heeft samen met zijn partner Ronnie het boek geïllustreerd, ook dat heeft zeer geslaagd uitgepakt.

Ruud-Vreeman-en-kleinzoon-Bram-samen
Ruud Vreeman met kleinzoon Bram tijdens zijn afscheid als burgemeester

De man analyseert zijn eigen loopbaan en vraagt zich, ook tijdens de presentatie af, waarom hij zijn leven lang toch steeds wordt benaderd voor bestuurlijke functies.

Wellicht ligt het antwoord besloten in de noten van de blues die hij zo bemint. Een voorspelbare muzieksoort, je weet wat je eraan hebt en hoeft niet te gaan zoeken naar verborgen boodschappen en het einde van een nummer ligt aardig voor de hand.

Als je Vreeman een beetje kent dan kun je voorspellen wat zijn antwoord zal zijn op een verzoek om in een bestuur te gaan zitten en wanneer hij een punt zet achter zaken die in zijn ogen definitief voorbij zijn.

*) Uitgever Nieuwland heeft er nog een paar over!!!

Mobiele versie afsluiten