Site pictogram Tilburgers.nl

Op bezoek bij het UWV: geen vacatures, wel sollicitatieplicht en meer werklozen

Woensdagochtend is het druk bij het UWV aan de Besterdring, zeker 70 mensen wachten op hun afspraak met een werk-coach of een bijeenkomst waarvoor ze verplicht zijn uitgenodigd.  Sommigen zitten verbeten achter een computer te zoeken naar banen, alle beschikbare computers zijn in gebruik. De gemiddelde leeftijd van de werkzoekenden ligt rond de vijftig jaar. Wat ook meteen opvalt is, dat alle vacatureborden leeg zijn, er hangt niet één briefje van een werkgever die nog iemand nodig heeft.

We komen voor een bijeenkomst over ‘passend werk’ voor mensen die nu negen maanden zonder werk zitten. De groep van twaalf personen wordt door twee dames, beide twintigers, van het UWV naar de derde verdieping geloodst. Oponthoud… een man blijft in de deuropening staan en raakt licht in paniek; vanwege hartklachten mag hij niet zoveel trappen lopen en hij durft absoluut niet in de lift. Hij hoeft niet mee naar boven en wordt weggeleid naar een collega van de twee dames.

In een zaaltje op de derde verdieping neemt de hele groep plaats aan een grote tafel en er wordt koffie aangeboden in plastic bekertjes. “Is de koffie gratis?” vraagt een man. “Die wordt niet in mindering gebracht op je uitkering.” grapt een ander.

Eén van de dames begint opgewekt uit te leggen dat werk vinden steeds moeilijker wordt, want elke maand komen er meer werklozen bij. Dit jaar worden meer dan 80.000 werkzoekenden extra verwacht. Ze legt uit dat na een jaar werkloosheid de wet PAWA (Wet Passend Werkaanbod) begint te gelden, wat betekent dat elk werk gezien wordt als passend werk. Het aanbod dat het UWV heeft, levert wat verschrikte gezichten op: orderpicker, magazijnmedewerker, productiewerk, callcenter-medewerker of postbode. De reisafstand mag geen bezwaar zijn om werk te accepteren: 90 minuten enkele reis per trein om naar het werk te gaan, moet als passend worden beschouwd. “Dus een baan in Amsterdam moet je accepteren.” legt ze uit.

Ook als het werk minder oplevert dan de WW-uitkering, moet het worden geaccepteerd. Wel mag de werknemer een beetje van de WW-uitkering dan houden. Er volgt een ingewikkelde berekening, die na te lezen is in de folder die iedereen mee naar huis krijgt. Wie de berekening te moeilijk vindt, moet een 0900-nummer bellen, waarvoor de werkzoekende een ‘lokaal tarief’ betaalt bovenop de kosten van zijn of haar eigen telefoon.

De dames van het UWV kondigen aan dat zij zelf één of twee sollicitatiegesprekken per werkzoekende zullen regelen, zodat iedereen een keer bij een werkgever op gesprek mag. Werkgevers kunnen via de Belastingdienst een korting van €7.000,- per jaar krijgen als ze iemand in dienst nemen die 50 jaar of ouder is, maar de sollicitant moet wel zelf de werkgever daar op wijzen. Deze korting voor de werkgever geldt maximaal voor drie jaar.

De UWV-dame somt in hoog tempo nog een aantal regelingen van het UWV op, waarbij de toehoorders algauw de draad lijken kwijt te raken. En hoewel er ruimte is voor vragen, nemen slechts enkelen de moeite. Beduusd verlaten de werkzoekenden het zaaltje. Eén vrouw is wanhopig: “Ik zoek elke dag en ik stuur elke dag een sollicitatiebrief, ik zit de hele dag op internet te zoeken, maar ik krijg alleen maar afwijzingen. Ik heb een academische opleiding, maar als ik naar simpel administratief werk solliciteer, krijg ik als antwoord dat ik te weinig ervaring heb. Ik heb mijn brieven en CV laten nakijken door een deskundige. Niks helpt. Het is zo frustrerend!” De dame van het UWV raadt haar aan om niet elke dag te zoeken, “omdat dit niet vol te houden is. Twee keer twee uurtjes in de week zoeken is voldoende.” zegt ze. Maar daarmee neemt ze de wanhoop niet weg.

Een ander merkt op dat ze pas vier weken een WW-uitkering heeft en niet negen maanden zoals de rest van de groep. “Een foutje” merkt de UWV-dame op, “we gaan uitzoeken hoe dat kan…”

 

Mobiele versie afsluiten