Site pictogram Tilburgers.nl

Play Me Till I’m Incubated

Link naar Het SchrijfblokMiel Blok is Tilburger en auteur van het boek Ik ben mijn beste vriend. Zijn tweede boek met CD en applicatie, ‘Feel good, Arie-Wubbo‘ komt uit op 15 oktober van dit jaar. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ‘t Schrijfblok
columnDe vlag mag uit. Er is deze week weer eens iets te doen in Tilburg en heel veel mensen praten erover! Vooral aan dat laatste ontbreekt het nogal eens. Incubate 2011. Het onafhankelijke festival dat talloze acts en artiesten de kans geeft om hun kunsten aan een groot publiek te vertonen. Dit jaar zelfs met een grootse extra traktatie: Play Me I’m Yours. Ik schreef er twee weken geleden al over. En dan met name hoe de lieve mensen uit ‘Holland’ groen van jaloezie zagen bij alleen al het idee van 103 piano’s in Tilburg en omstreken, waar iedereen zomaar op mag spelen. Het mooie – of juist vervelende – van een column over Tilburg, is dat ik wel moest gaan kijken. Incubate en Play Me I’m Yours dus.

Dinsdagavond. De tweede dag van Incubate. Het moest er dan maar eens van komen. Die piano’s! Alle 103 zou ik ze nooit kunnen zien. Ik had een kleine selectie gemaakt, vooral op basis van locatie. Rondom het Stadhuis. Ik bekeek er drie. Geen van allen met een mens aan de toetsen. Tja… Dat was wel heel erg makkelijk om commentaar op te leveren. Ik besloot dat ik mezelf inmiddels meer een Kruikenzeiker vind dan een azijnzeiker en liet het er maar bij. Bij de andere 100 piano’s stonden de spelers vast in de rij en het publiek dromde er ongetwijfeld omheen. Rijen dik…. Mooi om te zien vond ik de onbespeelde piano’s wel. Misschien kan de Gemeente Tilburg een deal maken met La Poubelle. Om meer tweedehands spullen tentoon te stellen in de binnenstad. Gewoon, iedere week iets anders. Tilburg Hergebruikstad. Zie je het al voor je?

Genoeg piano’s. Ik moest een kaartje kopen om te mogen kijken naar de optredens tijdens Incubate 2011. Wat de toegankelijkheid betreft, is Incubate het meest obscure festival van Nederland. Het kostte me ’s middags al een behoorlijk tijdje om uit te vinden waar ik een kaartje vandaan moest toveren als ik het niet online wilde bestellen. Vorig jaar ben ik helemaal niet binnengekomen. Toen raakte ik verstrikt in een web van moeilijkheden over die kaartjes. Je had ze overal nodig en kon ze nergens krijgen. Lekker handig. De Stadswinkel is er qua bureaucratie niets bij. Maar goed. Dit jaar slaagde ik wel. Meteen een programma samengesteld vanaf een heuse time table. Mooi! De twee bands die ik wilde zien, speelden tegelijkertijd. Maar goed. Geen azijnzeiker… Ik moest het mezelf een paar keer vertellen.

De keuze viel op Paradox en het optreden daar van de Canadese band Lightning Dust. Mooie muziek. Een vrouwenstem, een keyboard, cello en viool doen het schijnbaar voor me. Dat belooft wat voor de toekomst… Ik wilde een cd hebben! Om thuis nog eens te luisteren of ik het wel echt leuk vind. Mijn volgende ‘ervaring’ moest Tweak Bird worden, in Cul de Sac. Een Amerikaanse band die door Incubate werd omschreven als ‘psychedelic stoner rock’. Poe! Daar kan een mens toch geen nee tegen zeggen? Ik stond en ik luisterde. Ik luisterde en stond nog wat. Een biertje dan maar. En nog wat luisteren. Of toch maar naar huis gaan? Wat een kl*temuziek! Ik hoorde het niet heel erg goed omdat ik niet bij het podium kon komen. Misschien lag het daar aan. Maar ik vond het helemaal niks.

Tijdens het gemodder van Tweak Bird, kwam ik de bandleden van Lightning Dust tegen. Ik raakte aan de praat met de pianist. Hij wist me meteen ook te vertellen dat de Amerikanen op het podium van Cul de Sac toch echt heel erg goed zijn. Misschien heb ik gewoon geen verstand van muziek. Maar wat zou dat me moeten vertellen over die cd die ik even daarvoor had gekocht? Was die dan stiekem ook helemaal niet zo goed als ik in Paradox nog dacht? Ik had hem nog in mijn hand en keek er eens goed naar. Zonde van mijn centjes? Ik twijfelde. Zoals wel vaker in mijn leven. Mooi! Een beetje twijfel zorgt voor uitdaging. Dat had Incubate dan weer mooi voor elkaar. Zoals ik me ook voor het eerst sinds tijden weer eens afvroeg of ik bepaalde muziek goed vond of niet. Omdat ik eigenlijk al net zo lang niets nieuws had gehoord. Ik weet niet zeker of ik de cd van Lightning Dust durf te luisteren. Uit angst voor het feit dat mijn oor eerder zou kunnen hebben gefaald. Maar het gesprek met de Canadese pianist en de wat onverstaanbare muziek in Cul de Sac, hebben het vuur wel in me aangewakkerd. Ik ben ‘incubated’. Heb je dit weekend niet veel te doen? Vind die onvindbare plaats in de Nieuwlandstraat voor een kaartje. Het kost een paar centjes, maar dan heb je ook iets!

Mobiele versie afsluiten