Ambassadeurs van een genocidale staat

Gastbijdrage van dichter en schrijver Nick J Swarth

In 2008 werd de Israëlische dichter Aharon Shabtai gevraagd voor een festival in Parijs. Hij weigerde: “Ik ben van mening dat een staat die een bezetting in stand houdt en dagelijks misdaden tegen burgers begaat, het niet verdient om uitgenodigd te worden voor welk cultureel evenement dan ook. Zoiets druist in tegen de cultuur; het is een daad van barbaarsheid vermomd als cultuur. Het toont steun aan Israël, en misschien ook aan Frankrijk, dat de bezetting steunt.”

Wat geldt voor de staat geldt ook voor haar culturele ambassadeurs. Op 25 februari speelt in de Tilburgse Concertzaal het Jerusalem Kwartet, geboekt door Kamermuziek Souvenir Tilburg. Je mag je afvragen of de programmeurs ooit hun kamer verlaten en naar iets anders luisteren dan muziek…

Het boeken van het Jerusalem Kwartet getuigt daar alvast niet van. Met het kwartet wordt een cultuur gevierd (lees: de zionistische) die een apartheidsstaat heeft opgetuigd, al decennia een bezetting in stand houdt en momenteel actief genocide pleegt op de Palestijnse cultuur.

Elke vorm daarvan wordt vernietigd: moskeeën, onderwijsinstellingen, bibliotheken en cultureel erfgoed zijn doelwit, net als journalisten, hulpverleners, medici en kunstenaars. Ook op de Westelijke Jordaanoever en in Jeruzalem wordt Palestijnen in stijgende mate het leven onmogelijk gemaakt. Het is de nieuwste fase van een beleid dat de Palestijnen systematisch heeft onderdrukt, gemarginaliseerd en verjaagd sinds de stichting van de staat Israël in 1948.

VERSTOORD CONCERT
Bij een verstoord concert in Edinburgh sprak een van de kwartetleden. Ze waren er om muziek te maken, niet om zich met politiek te bemoeien. Of ze met rust kon worden gelaten, zodat ze konden doorspelen.

Kamermuziek Souvenir Tilburg zegt het hen na. Het kwartet is geboekt “op basis van artistieke kwaliteit en de muzikale waarde van het ensemble. Het concert is bedoeld als een artistieke uitvoering en is geen politiek statement.”

De leden van het kwartet hebben er nooit een geheim van gemaakt dat ze ambassadeurs zijn van de zionistische cultuur. Ze dienden in het IDF, het Israëlische leger. In een artikel uit die tijd heet het: “Voor de drie immigranten is het dragen van een geweer in de ene hand en een viool in de andere het ultieme zionistische statement.”

Binnen het IDF genieten ze, aldus hun platenmaatschappij, “de status van ‘Distinguished IDF’. Als het kwartet in Israël is, speelt het “driemaal per week voor de troepen.”
De artikelen waaraan deze citaten zijn ontleend, zijn van het internet verwijderd. Blijkbaar zijn ze er in het technisch hoogstaande Israël niet van op de hoogte, dat alles wat ooit op het web is gepubliceerd tot in de eeuwigheid vindbaar blijft.

CULTURELE BOYCOT ISRAËL
Ik ben een van de 3.000 ondertekenaars van ‘Culturele Boycot Israël’ (cultureleboycotisrael.nu). Die boycot is niet gericht op individuen of hun afkomst, dus ook niet op Joden, of op Israëli’s als zodanig, maar op directe of indirecte medeplichtigheid aan de mensenrechtenschendingen jegens de Palestijnen.

De boodschap van het Jerusalem Kwartet is: kijk hier, waar wij mooie muziek maken; kijk vooral niet daar, waar het leger waarvoor wij zo graag spelen Gaza en de Gazanen stuk bombardeert, of naar de Westbank, waar kolonisten land stelen en Palestijnen treiteren.

“Wij geloven dat het naast elkaar laten bestaan van verschillende perspectieven bijdraagt aan een open en democratische samenleving,” schrijft Kamermuziek Souvenir. Onderdrukking, bezetting, apartheid en genocide dragen niet bij aan een open en democratische samenleving. Ze zijn simpelweg in strijd met het internationale recht en de mensenrechten.

Door het Jerusalem Kwartet een podium te verschaffen, billijkt Kamermuziek Souvenir deze wandaden en kiest ervoor ze te normaliseren. Dan kun je babbelen over ‘artistieke kwaliteit en muzikale waarde’ wat je wilt, maar dat is een politiek statement. Van het dubieuze soort, of je nu wilt of niet. Het zou de club dan ook sieren als ze eens uit haar kamer komt en luistert naar het geluid van de bommen die (nog steeds!) vallen op Gaza, de noodkreten van de Palestijnen die sterven van honger en ontbering, en de wereldwijde roep om gerechtigheid.