Besparen

Goede volksvertegenwoordigers zorgen in tijden van nood dat kwetsbare en minvermogende burgers worden geholpen.
Bijvoorbeeld als bij grote aantallen inwoners het water aan de lippen staat of wanneer die op korte termijn zelfs helemaal kopje onder dreigen te gaan.
In Duitsland bijvoorbeeld worden momenteel door de regering de prijzen verlaagd van brandstof en andere producten. De BTW op voeding ligt op 7 %, treinen zijn bij de oosterburen spotgoedkoop momenteel: voor 9 euro reis je een maand lang door het hele land. Ook Nederlanders.
Om van Tilburg naar de grens te komen ben je helaas al wel veel meer kwijt.

Ook in België denkt de regering aan de lage inkomens en hoge lasten voor de burgers tijdens de zomermaanden. Ieder stel dat samen reist krijgt tot eind augustus het tweede kaartje gratis, en er is tevens een ov-seniorenkorting te verkrijgen. Ook voor Nederlanders.
Dat doen ze trouwens in het Verenigd Koninkrijk al jaren: seniorenkorting op boten, treinen en bussen en zelfs in de restaurants kunnen 60-plussers senioren-porties bestellen tegen een gereduceerd tarief. Ook Nederlanders.

In ons land komt een grote groep mensen echter steeds verder in de problemen, maar Rutte en co blijven volhouden dat zij daar niks aan kunnen doen. Immers, het defensiebudget moet omhoog en de multinationals moeten aan boord blijven terwijl hun aandeelhouders klagen. De BTW op voedingsproducten blijft gewoon hoog. Ook op gezond eten.
Onze huren vliegen omhoog, een sociale huurwoning gaat voor een gemiddeld gezinsinkomen rond de 50 euro in de maand meer kosten vanaf 1 juli. Daar bovenop komen de angstaanjagende nieuwe tarieven van de energiebedrijven, stijgende voedselprijzen waar de staat dan ook weer een lekkere belastinghap van meepikt.
De accijnsheffingen op de brandstof leveren de staatskas ook elke dag genoeg op om het zorgpersoneel een betere beloning te geven. Alleen gebeurt dat niet.

Voor velen van ons zit een drankje op terras er nu al vaak niet meer in, na 1 augustus wordt dat opnieuw fors duurder.
Bij de kassa van mijn favoriete goedkope supermarkt – de rijen worden daar overigens steeds langer bij de kassa’s – ontspon zich afgelopen week een leuke discussie. Onder meer over bier.
De buurman in de wachtrij had pas geleden op het Piusplein op het terras gezeten met zijn zoon. ‘Moest een keer kunnen’, vonden vader en zoon. Hij nam twee keer een bier, de zoon tweemaal een speciaalbiertje. ‘En een portie bitterballen’, vulde hij aan. ‘Gingen we afrekenen: 32 euro!’
Ik geloofde hem direct.
De laatste keer hier om de hoek weer eens het terras bezocht. Het gebruikelijke flesje speciaalbier bleek bij het afrekenen ineens 6,75 euro. Een klap in mijn gezicht. Twee euro meer dan het minimum uurloon van een 18-jarige!

De verschillen tussen rijk en arm zullen ook in Tilburg komend jaar steeds groter en zichtbaarder worden. Uitgaan is alleen weggelegd voor hogere inkomens of jongeren die een grote studieschuld durven aan te gaan.
Even naar een festival in het Spoorpark kostte onlangs al snel 100 euro per persoon voor twee dagen als je ook nog wat wilde eten of drinken.
Dat is dan nog een vrije keuze: wel naar een festival of de kermis en dan maar niet op vakantie.
Andere opties betreffen onze gezondheid. Vaak heb je dan niets te kiezen.
Een verplichte zorgverzekering is duur, de niet te vermijden eigen bijdrage staat te wachten mocht iemand de euvele moed hebben naar de dokter te gaan en hij of zij vervolgens hoort dat een medicijn moet worden geslikt.
En als je de maandelijkse premie voor een tandarts toch al niet kon betalen, dan gaan we toch niet. Hopen dat het met een paar dagen paracetamol weer overgaat, die kiespijn.
Als straks de winter weer invalt, dan verwarmen we alleen de huiskamer, maar niet hoger dan 18 graden.

In de binnenstad krijgen we op termijn ondergrondse inzamelpunten voor ons afval. Een prima plan, om de smalle stoepen te verlossen van kliko’s.
Kan ons een leuke besparing opleveren, dachten we met zijn allen hier in ons straatje, met meer dan gemiddeld in Tilburg een en tweepersoonshuishoudens. Burgers die vrijwel geen afval produceren. Daarnaast gaan we straks onze rotzooi zelf wegbrengen naar een centraal punt. Er zijn minder mensen nodig om de bakken te legen en dus ook minder vervuilende BAT-wagens. Dus: een win-win-situatie vinden wij. Minder kosten voor de lokale overheid en dus een lager tarief voor ons burgers.

Helaas, dat zagen we toch echt verkeerd, meldt de gemeentelijke projectleider. In het nieuwe systeem is Tilburg helemaal niet van plan te kijken naar de ingeleverde hoeveelheid afval per adres.

“U krijgt echter in dit systeem wel de mogelijkheid om 24 uur per dag uw afval weg te brengen in plaats van op een van de vaste inleverdagen”, kregen we terug. Ook zullen de nieuwe schone vuilniswagens waarschijnlijk duurder uitpakken voor de inzamelaar, liet zij weten.
Maar dat doe ik toch al! Ik lever nu al elke dag mijn eigen rotzooi in. Bij mijn eigen bak, op de eigen achterplaats. Dat kan ik zelfs 36 uur per dag doen, als er zoveel uren in een etmaal zouden zitten. En dan hoef ik – hooguit – eens in de twee weken die vuilbak een paar meter verderop aan de straat te zetten.

Sommige mensen uit onze straat bieden die kliko zelfs nog minder vaak aan.
Het systeem van ‘de vervuiler betaalt’ is Tilburg tot op dit moment dus nog vreemd. Steden zoals Helmond hebben al wel een manier gevonden burgers die weinig afval produceren te belonen met tariefdifferentiatie. Hoe meer bakken je aanbiedt, des te meer je betaalt.
Sommige steden hanteren een teller op een pas-systeem: je stort een maximum aantal kilo’s in de ondergrondse bak. Wie meer wil, betaalt daarvoor.
Dat heet als overheid meedenken met mogelijkheden om te besparen: niet alleen op uitgaven voor de inwoner, maar ook op plastic, blik en ander materiaal dat de industrie ons in de maag splitst en dat we niet bij een kassa kunnen of mogen achterlaten.

Bij mijn favoriete supermarkt mag je zelf jouw groente uitzoeken en afwegen en de sticker plakken op je eigen meegebrachte tasje.
Dat vonden de kassajongens en -meisjes in het begin een beetje raar: alle stickers op eenzelfde tasje waarin onder andere de rode bietjes, citroenen en winterpenen bij elkaar gestoken waren.
Nu is het op deze manier daar inkopen doen bijna gemeengoed geworden, ook dat scheelt in de prijs, zeggen we tegen elkaar bij de kassa.
Hij twee kratjes Bavaria, ik Hertog Jan.