Gaten

De onbedwingbare zin in het ontrafelen van raadsels is voor veel journalisten een voorname drijfveer om in het vak te stappen.
Zeker als je dan ook nog het gevoel hebt tegengewerkt of belogen te worden, neemt onze speurzin en nieuwsgierigheid nog heviger vormen aan.
Dat zullen ze bij de politieke stroming DENK nog wel merken, de komende maanden.

Soms betreft mijn zin in het achterhalen van de ontstaansgeschiedenis van een raadselachtig fenomeen een prikkelende trivialiteit.
Het meisje dat ons van een biertje voorzag op het terras kon me het antwoord niet geven, net zo min als al die anderen die ik later deze maand de vraag stelde waarom mensen tegenwoordig kapitalen uitgeven voor de aanschaf van een kapotte broek.
‘Het is mode’, zei het meisje.

Dat was me inmiddels wel duidelijk, gezien de talloze jongeren die met scheuren in de pantalon lopen en de staat van het geëtaleerde goed in de kledingwinkels.
In mijn studententijd naaide ik wel eens een lap aan de binnenkant van de pijp als mijn spijkerbroek bij de knie kapot was. Helaas heet ik geen Klein, Lauren of Versace, dus onderkende ik de commerciële potentie van mijn handeling niet.
Iemand suggereerde dat het huidige broekenraadsel te maken heeft met de retro-hype.
Volgens mij staat retro echter niet gelijk aan kapot.

Een ander denkt dat de kapotte broek refereert aan de armoede waarin het grootste deel van de mensheid nog steeds verkeert.
Kortom, de ontwerpers en producenten verdienen aan armoede en lachen zich drie slagen in de rondte als weer een rijke westerling ruim 100 euro betaalt voor een in de fabriek al kapot gesneden pantalon.
Laten we in hemelsnaam dan alle hele broeken weggeven aan mensen die nog steeds geen hele draad aan hun lijf kunnen dragen.

Een tweede raadsel waar ik al maanden op zit te broeden is dat van de verbazingwekkende leegstand. En vooral die in onze binnenstad.
Gelukkig gaat een al jaren leegstaand en verpauperd winkelpand in de Tuinstraat nu een nieuw leven beginnen als koffie- en bagelszaak. Herbestemmen, heet dat. Dat moet met meer panden in het centrum gebeuren. Goedschiks, of anders onder dwang.

Een aantal jaren geleden hebben we in ons land een nieuwe Leegstandswet gekregen. Daarin zijn instrumenten opgenomen om vastgoedeigenaren te bewegen hun onroerend goed door derden te laten gebruiken als ze dat maanden leeg laten staan.
In het centrum kennen we allemaal de namen van dat soort onwillige speculanten, die hun panden liever leeg laten verkrotten, dan ze ‘onder de met de bank afgesproken prijs’ te verhuren.

Het is te zot voor woorden dat ze daar al jaren mee weg komen, en het is dan ook een fantastisch geluid dat jonge ondernemers liever wegtrekken uit het winkelcentrum en zo speculanten het nakijken geven. Lekker naar het dwaalgebied, waar de prijzen soms nog wel te betalen zijn. Uitzonderingen bevestigen helaas steeds vaker ook daar de regel.

Het is dan ook de hoogste tijd voor de verantwoordelijke wethouders en de gemeenteraad om de Leegstandswet eens goed te herlezen. Met dit instrument kan de gemeente actief leegstandbeleid voeren. Tilburg kan onwillige eigenaren (en eigenaressen) dwingen een gebruiker in het pand toe te laten. Die bevoegdheid ontstaat zodra de leegstand langer heeft geduurd dan een in de leegstandverordening aangegeven termijn van tenminste twaalf maanden.

We kennen allemaal dat soort winkels in de binnenstad. Zelfs de oude VVV – en andere winkels – in de Nieuwlandstraat komt in aanmerking.
De gemeente kan in zo’n geval gegadigden voor de verhuur voordragen, of anders onwillige eigenaren boetes opleggen.

Het is dus mogelijk dat we dit soort lieden het financieel gewin te ontnemen dat ze denken binnen te slepen als ze hun boeltje leeg laten staan. Het is waarschijnlijk de enige manier om ze aan te pakken; deze dame en de heren die de stad ontsieren met hun lege en walgelijk verpauperde panden op de mooiste plekjes van het centrum.