Het tragische einde van het Prof. Verbernegetto?

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl “

Aan het eind van de zomer van 2009, sijpelden verontrustende berichten via de verschillende media door naar het Tilburgse publiek. Verhuurder WonenBreburg had plannen om de vijf studentenflats aan de Prof. Verbernelaan af te gaan breken! Meer dan een jaar lang heb ik mijn adem ingehouden. Misschien was het de shock-toestand waarin ik, tot vorige week, verkeerde. Studentenflats weg? En wat dan? Ik vreesde voor het tragische einde van het Prof. Verbernegetto…

Tilburg is de zesde van Nederland en lijkt mateloos ambitieus te zijn om door te groeien. Van alles meer en alles groter. Wat nou Eindhoven? T. Je bent er. Dat moet het zijn! Tilburg als het grootste uithangbord van Noord-Brabant. De wakker wordende reus onder de Nederlandse provinciёn. Het klinkt geweldig, als ik het zo tegen mezelf zeg. Maar een stad zonder die flats? In het oostelijke deel van die straat? Dat zou een flinke stap terug in de tijd betekenen. Ons Tilburg zou het enig overgebleven echte getto verliezen! Dat lijkt toch nergens op? Iedere zichzelf respecterende stad heeft een getto nodig. De barricades op! Dat is alles wat ik een jaar lang kon bedenken in mijn van schrik bevroren toestand.

Jarenlang heb ik er zelf gewoond. Middenin het deel van de Prof. Verbernelaan met het hoogste werkeloosheidscijfer van de stad onder jongeren tussen 18 en 27 jaar. Met de meeste bewoners met een rentedragende lening. Bijna zonder uitzondering met de middelbare school als hoogst genoten opleiding. De meeste hangjeugd. Geluidsoverlast. Vervuiling van de openbare ruimte. Rondslingerende fietsen. Woningen van 12 of 17 m2. Sanitaire voorzieningen die aanzienlijke groepen buren moeten delen. Oud-minister Vogelaar heeft een aantal Nederlandse wijken naar haarzelf vernoemd op basis van bovenstaande gegevens. Een stuk van de straat die mensen naar de UvT leidt, zag ze helaas over het hoofd. Een gemiste kans voor Tilburg. Geen Vogelaarwijk. Hoe viel dat te rijmen met die ambities?

Meer dan vier jaar bewoonde ik een gettopandje in een van de flats. Een studentenkamer noemde WonenBreburg het. Tja… What’s in a name? Ik heb me er prima vermaakt. Een feestje hier, een fuifje daar. Het leven leek geen zorgen te kennen. Samen met zestien leeftijdgenoten deelde ik een keuken, drie toiletten, een woon- en badkamer. Het was als de gezelligste buurt van Nederland. Op micro-niveau. Ik had er, zoals al mijn ‘buurtgenoten’, mijn eigen kamer. Maar iedereen zat gezellig in de woonkamer. Zoals mensen in sommige andere buurten op een krat pils in de voortuin zitten. Gezellig! Het leven trok aan me voorbij als een wolk op een windstille dag. Langzaam, rustig, maar toch zeker. Hadden we kapotte huisraad? De oplossing was even simpel als briljant. We openden een raam, zetten de spullen net over de rand en lieten de zwaartekracht de rest van het werk doen. Een barbeque op een regenachtige dag? Geen enkel probleem! Dan gloeiden we de kooltjes gewoon binnen. Eens per maand kwam Schuermans met een vrachtwagentje voorrijden zodat wij onze dorst weer konden lessen. En soms, heel soms, moesten we ons dagelijks leven onderbreken voor een tentamen of een college dat uitdrukkelijk verplicht was. Om ons fijntjes te herinneren aan het feit dat het leven in het Verbernegetto eigenlijk niets meer was dan een luchtbel. Het was fantastisch! In ‘the hood’. Daar zou WonenBreburg een eind aan maken? Wat een tragedie!

Na het ontvouwen van de sloopplannen, kwamen ontstemde bewoners in opstand tegen WonenBreburg. Dat wil zeggen… Ze zochten (en vonden) steun bij de lokale afdeling van SP. De partij die overal tegen is. Ook tegen de sloop van Tilburg’s laatste getto. Studentenhand in socialistenhand stapten ze op WonenBreburg af. De verhuurder luisterde en besloot de studenten een stem te geven in de verdere planvorming. Met als resultaat: het blijft bij een grondige renovatie van de flats. De economische mailaise die de woningcorporatie ongetwijfeld ook hard treft, speelt uiteraard ook een niet uit te vlakken rol in dit besluit. Maar dat doet de romantiek in het verhaal over de samenwerking tussen student en politiek weer geen goed.

Renovatie dus. Wat betekent dat? Alles helemaal mooi maken? De charme van het uitgewoonde vermoorden? Da’s natuurlijk een beetje zonde. Mooi maken doet de uitstraling van een getto weinig goed. Het zal tijdelijk zijn. Ik heb alle vertrouwen in de nieuwe generatie bewoners. Ze maken alles vast snel weer vies en kapot. Om de authentieke look weer terug te krijgen. En Tilburg weer de Prof. Verbernelaan te geven die het verdient. Wie zegt dat studenten nutteloos zijn? Laat ze lekker rommelen, rotzooien en lawaai maken in hun vijf flats. Het draagt alleen maar bij aan de ambities van Tilburg. Zet dat voor Noord-Brabant te dragen vaandel maar vast neer op de Paleisring! WonenBreburg bedankt. Studenten bedankt. Ik kan weer rustig ademhalen.