“Hoeaa! Welkom in Het Praathuis, lieve Kijkbuiskinderen.”

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “

Bor de Wolf. Een grote televisieheld in de tijd dat ik nog een kijkbuiskind was. Kastelein van het enige dranklokaal in het Fabeltjesbos. De plaats waar de wereldproblematiek werd besproken door pratende dieren, gemaakt van vilt. Als je het nog eens terugkijkt, dan ziet het er allemaal even knullig als actueel uit. Bor de Wolf, het alter ego van burgemeester Peter Noordanus. De nieuwe uitbater van het grootste praathuis van Tilburg: het Stadhuis. En daar blijft het niet bij. Onze primus inter pares heeft sinds kort een heuse taskforce onder zijn hoede! Zouden nog meer praatjes dan wel gaatjes vullen? Ik betwijfel het.

Begin december kwam het grote nieuws naar buiten. De burgemeesters van de vijf grootste gemeenten in onze provincie slaan de handen ineen om het drugsgeweld in Brabant te lijf te gaan. Peter Noordanus heeft de aanvoerdersband om zijn bovenarm gekregen. Strijdbaar verkondigde hij dat de taskforce geen papieren verhaal moest worden. Hij leek direct te schrikken van de woorden die uit zijn mond rolden. Een paar tellen later voegde hij toe dat de vijf burgervaders geen A-Team zijn dat een probleem in een dag oplost. Een tijdspanne van twee tot drie jaar leek hem wel veilig. Nog wat losse kreten volgden, waarna hij zich weer terugtrok tussen de beschermende muren van zijn Praathuis in het Tilburgse centrum. Ver van al het geboefte vandaan waar hij jacht op zou gaan maken. Ooit. Misschien. Gelukkig had hij zichzelf en zijn mede-taskforceleden wat tijd verschaft.

Een taskforce tegen drugsgeweld in Brabant. Poe! Dat klinkt veelbelovend. Als ik het woord hoor, dan moet ik altijd aan iets daadkrachtigs denken. Task en force. Vertaal het van Engels naar Nederlands en je kunt bijna niet anders dan denken dat de bedoeling is dat je je doel met kracht wilt bereiken. Is dat waar onze politici voor staan? Dat weten ze dan in de regel wel héél erg goed te verbergen. De taak is meestal wel helder. Kracht heb ik alleen niet vaak ergens kunnen bespeuren. Praatjes wel. Bor de Wolf zou er garen bij spinnen, ware Nederland het Fabeltjesbos. Oeverloos gelul over een probleem, zonder ooit met een uitvoerbare oplossing te komen. Intussen verkoopt Bor stapels glaasjes limonade in zijn horecagelegenheid in het bekendste bos van Nederland. Dat is waar ik aan denk als ik de term taskforce niet vertaal maar gewoon in mijn gedachten laat rondgaan. “Hoeaa! Nog een glaasje prik, medeburgemeester? Van al dat praten krijg je een droge mond.” Ik zie het zo voor me. Vijf provincieverbeteraars die de revolutie tegen drugsgerelateerde criminaliteit bekokstoven. Twee tot drie jaar lang. Om aan het eind een plan te hebben dat ze allemaal in een la leggen. Omdat de politieke prioriteiten zijn verschoven richting het bouwen van dijken rondom Noord-Brabant, in een strijd tegen het wassende water. Of de aanleg van een rood fietspad tussen Bergen op Zoom en Oss. Of iets dergelijks.

Drugsgeweld in Brabant. Ik schrok van de berichten in de media. Ik las over het inzetten van het leger tegen drugscriminelen. Wat??? De aanvulling dat het niet ging om tanks, maar om leden van de Koninkijke Marechaussee, maakte me niet minder aan het lachen. Mexicaanse praktijken in ons gezellige Brabant! Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voordat ministeries in andere landen een negatief reisadvies voor Noord-Brabant zouden afgeven. Wat een gekte! Regeren in Nederland heeft dan misschien toch niet zoveel te maken met vooruitzien. Waar waren de maatregelen eerder? Toen het probleem misschien nog te behappen was? Het is alsof je je een uur hebt verslapen. Je moet om tien uur in Eindhoven zijn en het is vijf over tien. Je bestelt een Concorde en vertrekt zonder nog ergens over na te denken. Om maar te redden wat er nog te redden valt. Die Concorde kost je klauwen met geld, maar je bent nog steeds te laat. Maar goed. Burgemeester Noordanus gaat praten met vier collegae. Twee tot drie jaar lang. Dat is de taskforce. En de politiek in Nederland. Ik moet er een beetje van huilen. Vooral om het feit dat de media toch weer alle registers opentrekken om maar zoveel mogelijk aandacht te schenken aan het lachwekkende gedoe. Het is als een Euroshopperproduct op ooghoogte in de schappen bij Appie Heyn. Schreeuwerig gebracht en toch van inferieure kwaliteit.

“Hoeaa! Welkom in Het Praathuis, lieve Kijkbuiskinderen.” Onze burgemeester als Bor de Wolf. Zijn pratende bezoekers vermakend met glaasjes prik. Terwijl kwekers en verkopers van illegale spulletjes vrolijk verder gaan met waar ze mee bezig zijn. Ik vraag me af wat meer geld kost. De problemen die drugscriminaliteit met zich meebrengt? Of toch al dat gepraat van de komende twee tot drie jaar? Met aanbevelingen waarvan niemand weet of ze ooit tot uitvoer worden gebracht? Meestal gaat het om de centjes in Nederland. In dat geval zou je je bijna afvragen wie dan de echte criminelen zijn in dit verhaal. En dan twijfel ik meteen of Bor de Wolf hier wel de juiste metafoor is. Misschien moet ik maar kiezen voor Harry Lepelaar. De wat onbetrouwbaar overkomende roze vogel met het ooglapje, die plotsklaps uit het Fabeltjesbos vertrok om nooit meer terug te komen. De tijd zal het leren! Ik kijk het twee tot drie jaar aan…. Lieve Kijkbuiskinderen.