Mensen

Je zult 350.000 pond per week verdienen, naar je kamervullende tv zitten kijken en dan een arme sloeber op het station van Budapest zien staan.
Die dag heb je net jouw handtekening gezet onder een contract bij een Engelse profclub, een autootje voor jezelf en een cabriootje voor je vriendin besteld.
Het was nog even spannend. Moest het de Ferrari Enzo worden voor jezelf, of net als je vriendin een Mercedesje. Zij ging uiteindelijk voor de sportieve SLR-Cabrio, en aangezien de Aston Martins waren uitverkocht werd het toch maar de Enzo.

Tja, dat is het voordeel van een goede mensenhandelaar in de arm nemen, iemand die je voor een paar miljoen meer wel Engeland binnenloodst. Kost wel wat meer, maar dan kijken ze niet zo snel naar jouw land van herkomst, als je maar een balletje leuk hoog kunt houden.

De vakantieperiode staat niet permanent garant voor een opgeruimd gemoed, kunnen we achteraf concluderen.
De eindeloze troosteloze en vooral kansloze rijen vluchtelingen bij de ferry in Calais en Duinkerken bijvoorbeeld maken zelfs van de vrolijkste snuiter een cynische gast.

Het snel groeiende, maar nu al gapende gat tussen extreem rijk en straatarm, de onbegrijpelijke woede van mensen als ze horen dat vluchtelingen hun land binnen dreigen te komen en de daaropvolgende machteloze woede van anderen wanneer die horen dat er alweer een dodelijk ongeval in de een of andere wachtrij is voorgevallen.
Vrijwilligers met hulpgoederen die worden tegengehouden…

Brabant ving in de Groote Oorlog, Wereldoorlog I, honderdduizenden gevluchte Belgen op. Onze overgrootouders sloten in totaal bijna een miljoen zuiderburen in hun armen die tijdens de oorlog in hun land in veilig Nederland onderdak zochten. En vonden!

Dat was in een periode dat vrijwel niemand het echt breed had en leegstaande kantoorpanden nog moesten worden uitgevonden.

Als ik dan, terug van vakantie, opnieuw lees dat sommige Tilburgers zich nog steeds ongelooflijk druk maken over het eeuwige bijna mythische ‘rondje winkelen’, over slopen van stadskantoren, het gedram rond de bibliotheek, dan zal ik wel appels met peren vergelijken.
Maar moeten we in deze gemeente nu echt tientallen miljoenen euro’s over de balk smijten, goede gebouwen afbreken en kantoren en sportcomplexen laten leegstaan, terwijl armlastige landen miljoenen vluchtelingen in tentenkampen dienen onder te brengen?
Plaats in het komende politieke jaar in hemelsnaam mensen centraal in de raadsdebatten. Nutteloze, doch duurbetaalde, bakstenen zijn in deze stad al genoeg gestapeld.