Mondkapje

Gastbijdrage van Hans Rube, journalist en burgerraadslid voor PvdA Tilburg

Eigenlijk had ik 66 exemplaren willen kopen, van die mondkapjes.
Dan een feestje geven op de dag dat ik AOW krijg en alleen kratjes Corona in huis halen.

Leek me humor. Iedereen door zo’n kapje laten drinken.

Jammer genoeg vind ik Corona een ontzettend flauw biertje.
Kun je nog beter pils met ranja drinken.

Ze hadden in de winkel trouwens nog maar net 25 nieuwe exemplaren. En die AOW laat nog zo lang op zich wachten dat de besmetting met MERS-CoV tegen die tijd al lang en breed is vervangen door een andere hype.

‘Doe toch maar’, hield ik de verkoopster op het ziekenhuis voor. ‘Ik weet nog wel iets.’

‘Ik kan er nog wel een paar uit de was halen’, bood de dame aan. ‘Zijn maar eenmaal gebruikt. Op een griepcongres.’

Ik legde uit dat ik inmiddels een andere bestemming voor de kapjes in gedachten had.

Over ziekten waar heel veel mensen zich zorgen over maken mag je natuurlijk niet altijd flauwe of foute grappen maken.

In het geval van de nieuwste hype zijn mensen echter blijkbaar al weer lang en breed vergeten dat het MERS-CoV al meer dan vijf jaar in toeristengebieden van het Midden-Oosten rondwaart, van Egypte tot in Turkije. Gezeten op een dromedaris kan Jan de Vries of Mien uit Oerle zomaar zijn besmet geweest met het corona virus en een fijne 8 dagen later hoestend en proestend van hun TUI-rondreis door Jordanië of de OAD all-inclusive vakantie thuis zijn gekomen.
Zonder mondkap.

Op Schiphol iedereen gekust die stond te wachten achter het bordje ‘Welkom Thuis tante Mien, veel piramiden gezien?’

In de Tilburgse gemeenteraad zijn momenteel ook veel mensen door ziekte geveld. Helaas niet alleen door corona, sommige maken het om andere reden werkelijk niet best momenteel.
Maar degenen die er wel zijn, hoesten en proesten regelmatig in het rond.
Pruttelen, doen sommigen ook.
En niet vanwege de bonensoep of de snert.

Nee, ze pruttelen omdat zich moeten laten betuttelen.
Immers, in deze raadsperiode heeft het college het totaal voor het zeggen.
In een vorige column verbaasde ik me al eens over het gemak waarmee sommige partijen regelmatig hun idealen plompverloren bij het grof vuil plaatsten.
Natuur van Tilburg inleveren voor een industrieterrein met ‘dozen’ in Wijkevoort, terwijl landelijk gewerkt wordt aan juist extra natuur rond steden in een Nationale Omgevingsvisie die ook voor de generaties na ons wil garanderen dat zij gezonde lucht kunnen blijven inademen in een groene omgeving.
Dit soort handjeklap is walgelijk, want het gebeurt puur om gedaan te krijgen dat je in ruil daarvoor een pleintje in de binnenstad mag afsluiten terwijl vrijwel alle binnenstadbewoners daar tegen te hoop lopen.
En vervolgens moet weer een andere coalitiepartij daarvoor ook door het stof.

Het ergste is nog dat niemand uit de coalitie rond dit soort koehandel fatsoenlijk zijn mond opendoet en de burgers durft uit te leggen wat er politiek is bekokstooft.
Sterker nog, sommige fracties zeggen helemaal niets als gevraagd wordt naar het ‘waarom?’.
Heel af en toe komt in tweede instanties een prutteltje naar boven, een slecht riekende ook nog.

Voor die zwijgende pruttelende coalitie van GroenLinks, D66, VVD en CDA had ik dus 25 mondkapjes in gedachten.
Omdat ze meestal stommetje spelen, hun mond houden en zo een farce maken van het dualisme in de gemeentepolitiek dat ze zeggen na te streven.
Welbeschouwd hebben deze partijen echter eigenlijk helemaal geen mondkapje nodig.
Ze zeggen immers vrijwel nooit iets.