Verkiezingsuitslag

Column van Hans Rube

Langs de Ringbaan West ligt al een week of twee een uit de grond gereden verkiezingsbord van een lokale Tilburgse partijleider in de middenberm. Hij ziet er totaal verkreukeld uit. Het is de man die al ruim twintig jaar roept dat hij Tilburg zal veranderen, eerst als commissielid van de Tilburgse Ouderenpartij, later onder zijn eigen naam, met een autoritair opgezette club waarvan net als bij Wilders niemand lid kan worden.

De vrouw met wie ik langs de ringbaan sta te praten kent zijn verhalen. Ze stemt niet op hem, want ze woont aan diezelfde overbelaste Ringbaan West. Als vlak bij haar huis de verkeerslichten verspringen van rood naar groen raast een gigantische rij vrachtwagens voorbij. Ons gesprek stokt even vanwege de herrie, onder een walm van uitlaatgassen.

‘Die man is alleen maar overal tegen’, zegt ze. ‘Dat komt omdat hij niets kan verzinnen waar hij voor is’, concluderen we. Nee, voor haar en heel veel mensen aan de Ringbaan West staat vast: die weg versmallen is een goed idee want het doorgaande verkeer kan veel beter via de rondwegen geleid worden.

De stad staat ook elders vol met al dan niet vernielde verkiezingsborden. Het ene is nog mooier opgesmukt met glamourfoto’s van lijsttrekkers dan het andere. Hoeveel van deze borden inmiddels ook op studentenkamers zijn beland is een wilde gok, vier jaar geleden werd in elk geval een aantal borden in die huizen gebruikt als mikpunt voor dartpijlen.
Zal nu niet anders zijn.

Humor op die affiches kom ik – hoewel er vooral lachende gezichten op staan afgebeeld – helaas veel te weinig tegen op straat. Als ik zelf op een weekmarkt mijn eigen politieke overtuiging aan de man of vrouw tracht te brengen ontstaan daarentegen gelukkig wel regelmatig leuke discussies met passanten.

Op de Westermarkt bijvoorbeeld. Een jonge man, die zegt dat hij al jaren tevergeefs probeert aan werk te komen, wil graag met de verantwoordelijk wethouder in gesprek. Ik reik hem mijn groen/rode folder aan en geef het adres van het politieke epicentrum van onze gemeente. ‘Als jullie daar iets voor me kunnen veranderen, dan zou dat ook voor andere structureel werkzoekenden in de stad heel mooi zijn.’

Vaak zeggen bezoekers van de markt dat ze ‘hun keuze al hebben gemaakt’ als ze worden aangesproken. Van de een geloof ik dat direct, bij een ander probeer ik te ontfutselen of dat ook echt zo is door daar naar te vragen. ‘Ik weet nu al zeker dat ik zeker niet op jullie stem’, komt er dan soms wat narrig achteraan. Hun keuze is dus inderdaad echt en vol overtuiging gemaakt.‘ Dat mag’, is dan mijn antwoord. ‘Maar wel goed dat u stemt!’ Een ernstige en serieuze zaak, die stembusgang voor de gemeenteraad op 18 maart.

De einduitslag zal lang niet bij iedereen alleen maar blije gezichten opleveren of een schaterlach veroorzaken als die aan het einde van de woensdagavond in de Lochal op het scherm verschijnt. Een beetje humor in de politiek zou desondanks wat mij betreft de boel zelfs op dat moment nog goed doen.

Zoals ik dat ook las in de aankondiging dat Claudia de Breij dit jaar weer de oudejaarsconference op tv gaat verzorgen. Zij wil daarin de balans zoeken tussen ernst en humor, zwaar en licht, terugkijken op een (nu al) ook voor ons Nederlanders donker jaar en tot slot met Oudjaar alsnog hoop op een betere toekomst.

Zo mag het op verkiezingsavond in Tilburg ook zijn. Claudia de Breij verkoopt vanaf woensdag 11 maart al kaarten voor haar show, wij gaan een week later ‘in de verkoop’ voor plaatsbewijzen in de gemeenteraad. Hopelijk krijg ik van deze uitslag volgende week woensdag geen jeukvlekken in mijn nek, maar een brede stralende glimlach op mijn gezicht.