Volgend jaar echte strijd bij Tilburg Moves

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “

Terwijl grote delen van Noord-Afrika in brand staan door revoluties tegen alleenheersers, waren wij het afgelopen weekend met onze gedachten bij Tilburg Moves. Het grote dansevenement voor Latin- en Ballroomdansers. Ook mooi! De wereld draait door. Uiteraard. Toch kon ik het niet helpen om de tegenstelling op zijn minst opmerkelijk te vinden. Daarnaast vond ik dat de wedstrijd een elementair Brabants tintje ontbeerde.

Zwieren en zwaaien, pralen en prachten in de Tilburgse sporthal T-Kwadraat. Rennen en vluchten, schuilen en duiken in Tripoli. Een fraaie vergelijking. Als ik de berichten moet geloven, was Tilburg Moves een strijd op leven en dood. Maar hoe kwalificeer ik het ‘evenement’ in Libië dan? Wat is de overtreffende trap van dood? Of levend? Lastig…

Ik besluit dat ik ‘op leven en dood’ in Tilburg maar wat naar beneden bijstel. Het was een leuke wedstrijd. Iedereen deed zijn best en uiteindelijk ging een aantal dansparen met de prijzen aan de haal. Zo klinkt het wel spannend genoeg, lijkt me. We moeten het natuurlijk niet groter maken dan het daadwerkelijk was. Vooral ook omdat Tilburg Moves wat mij betreft niet echt een compleet dansfestijn was. Maar toch, de berichtgeving wilde me overtuigen van de geleverde strijd. Prima.

Ik liet me verleiden tot deze vergelijking door de krantenkoppen op de voorpagina van afgelopen maandag. Die van een provinciale krant, welteverstaan. Paginabreed las ik “Bloedbad bij opstand in Libië”. Direct daaronder stond een foto die zeker een kwart van de totale bladzijde in beslag nam. Een wat bewogen kiekje van dansende paren tijdens Tilburg Moves.

In eerste instantie was ik vooral verbaasd. Ik dacht dat de foto bij het wereldnieuws hoorde. Kleurig en keurig, vond ik het plaatje. Niet echt wat ik in gedachten had toen ik de kop erboven las. Een danswedstrijd op leven en dood, maar toch leek Tilburg Moves het vooral te houden bij zweet en tranen. Bloed was Tripoli’s deel. En daarnaast. De revolutie was compleet. De danswedstrijd niet, als het aan mij lag.

Op leven en dood. Als ik die woorden hoor, dan denk ik altijd direct dat het ieder voor zich is. Hoe rijm ik dat met een wedstrijd voor dans-paren? Dat is toch nooit ieder voor zich? Hier ging de vergelijking echt helemaal mank. Ik vroeg me direct af wat Tilburg Moves nodig zou hebben om de prominente plaats op de voorpagina te verdienen. Ieder voor zich. Een individuele danswedstrijd! Om het in tijden van burgeroorlogen en bloedbaden om onder het juk van nietsontziende dictators uit te komen, geloofwaardig te houden.

De vogeltjesdans. Uitstekend geschikt! Als plaatje opgenomen door het Brabantse orkest De Electronica’s en wereldberoemd geworden. “Dancing is coming home” met de Vogeltjesdans in Tilburg. Ieder voor zich en de Vogeltjesdans voor allen. Ik zie de bloedspetters al het publiek in vliegen. Voor iedereen die zo gelukkig is geweest om de vogeltjesdans nooit te horen, heb ik hier een verrassing. Juist. De muziek. Om de passie en de strijd die het extra onderdeel oplevert wat te accentueren, kun je hier ook een stukje dans bekijken.

Ik heb het eerder gezegd. En ik blijf het verkondigen. Ik denk graag mee aan oplossingen voor misstanden. Een revolutie kan ik niet tot een succes maken. Helaas voor Libië. Ik moet toch een beetje nederig blijven. Foto’s en koppen meer op elkaar aanpassen durf ik wel aan. Zo moeilijk was het ook niet. Tilburg Moves bestaat pas drie jaar. Het evenement heeft dan ook nog alle tijd om te groeien. Niets is meteen perfect. Maar berichtgeving hoort objectief te zijn en niet misleidend. Als ik volgend jaar weer lees over de zware strijd die deelnemers moesten leveren, dan hoop ik wel dat ik ook wat zwaaiende armen en wiegende heupen zie. Anders sla ik de nieuwtjes over Tilburg Moves in 2012 definitief over.