Vuurwerk

Column van Hans Rube

Amputaties, gehoorschade en oogletsels zijn weer aan de orde van de dag in deze periode van het jaar. Nog nooit waren zoveel jonge kinderen in Nederland de klos.
Sommige straten van Tilburg lijken al wekenlang op een oorlogsgebied. Bij onderdoorgangen in het centrum is het na het invallen van de duisternis lang niet altijd veilig. In bed horen we laat op de avond nog steeds het vuurwerk knallen op straat.

Overheidsinstanties, chirurgen en andere artsen spannen zich al jaren in om het (illegale)vuurwerk uit te bannen. De dierenbescherming roept op om huisdieren te beschermen en met een verbod probeert de rijksoverheid ‘de traditie’ uit te bannen.

Het is voorlopig vechten tegen de bierkaai. Zoals het blijkbaar ook te moeilijk is voor voetbalclubs om zogenaamde supporters met vuurwerk op te sporen. Grenscontroles, een lachertje en een bespottelijke verspilling van van politie-
inzet. Wie net als wij Tilburgers vlak bij de grens woont, weet dat het vuurwerk echt niet aan het einde van het jaar wordt geimporteerd. De topmaanden bij dit soort aankopen liggen, schat ik, in de zomer of de vroege herfst. Dan zijn de ‘widowmakers’ in Vlaanderen per drie pakken reeds voor 20 euro te koop, ze passen gemakkelijk in een rugzakje.
Of wie wat verder weg woont: met drie klikken op de computer heb je jouw internetbestelling voor knalvuurwerk bij de ‘pyroshop’ binnen 48 uur in huis.

Tijdens een gesprek met een arts die gespecialiseerd is in oorlogstrauma’s vertelde deze man mij dat hij een ex-militair in zijn praktijk behandelde die nog net geen gezinslid doodde. Zijn dochtertje. Zij wilde een spelletje met papa doen en deed van achteren haar handjes over zijn ogen. ‘Wie ben ik…?’.
De man schrok en wilde naar achteren uithalen.
‘Net op tijd besefte hij wat hij deed. Daarna kwam hij naar mij’, vertelde de arts. De ex-militair is al jaren geleden gevlucht naar Nederland, maar de oorlog drukt nog steeds zwaar op hem en zijn gezin.

Als ik zie en hoor hoeveel miljoenen euro’s deze weken opnieuw worden ‘verknald’ en hoe euforisch wordt geschreven en gesproken over een inzamelingsactie in Den Bosch is volgens mij de enige conclusie dat we in dit land uitermate hypocriet bezig zijn.

Jammeren over alweer een dertienjarige kwajongen die door het afsteken van ‘nitraten’ een paar vingers kwijt is, of een vader die een ‘Wolverine’ of een’Cobra’ wil uitproberen en daarbij een oog verspeelt, ik kan het niet meer.

Zolang het mogelijk blijft om met kanonslagen in heel Tilburg van jong tot oud mensen de stuipen op het lijf te jagen.
Zolang oorlogsvluchtelingen hun kinderen in huis onder tafel moeten gaan zoeken omdat ze denken dat er ook in Tilburg bommen vallen, kan ik geen medelijden opbrengen voor iemand die tientallen euro’s uitgeeft aan die rotzooi en die daarna door eigen toedoen met een geamputeerde hand of een glazen oog verder door het leven moet.

Ik heb maar 1 ‘serieus verzoek’, laten we in hemelsnam ophouden met die onzin. Dan houden we in 2026 tientallen miljoenen over die je zomaar zonder glazen huis aan een goed doel kunt schenken.