Tilburg, de doorn in het oog van het zuiden

Een aantal jaren geleden was ik langere tijd in het buitenland. Ik kreeg post van mijn moeder, dit was altijd een speciaal moment en nu helemaal.  Een ansichtkaartje.  Geen hagelwit strand, geen halfnaakte mooie mensen, geen stad by night en geen grappige opmerking, het was veel mooier dan dat alles. Een schets van ons plein! De Heuvel in al zijn (vergane) pracht! De Lindeboom met z’n meest indrukwekkende pose. In volle bloei! De kerk daar trots bovenuit en rechts van de Linde onze koning Willem de 2e. Trots uitkijkend over zijn stad.

Met weemoed keek ik naar de schets, van heimwee naar huis was geen sprake. Weemoed naar het aanzicht van de schets wel. Op de Lindeboom was al jaren geleden euthanasie gepleegd, de koning is van zijn troon gestoten en moest genoegen nemen op een andere plek met een afgrijselijke lichtbak onder zijn Koninklijke voeten.

Dit gevoel van weemoed is nooit weggegaan. Sterker nog, het is nog heviger geworden! Zwalkend beleid en politiek opportunisme maken het risico dat de eens zo ambitieuze Moderne Industriestad verandert in een spookstad. Is dit alleen te wijten aan de politiek? Niet helemaal. De dorpsaard van de Tilburger staat toch al niet bekend om zijn vooruitstrevendheid. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” is in Tilburg tot ware kunst verheven. Resultaat hiervan is dat wanneer ambitieuze plannen de politiek overwinnen, deze steevast sneuvelen in de maatschappelijke opinie. Dit heeft van Tilburg die, in de periode van 1980-2000, een vooruitstrevende stad was, een stad met een chronisch minderwaardigheidscomplex gemaakt. Aan alle kanten wordt Tilburg voorbij geraasd door steden met wel een visie. Wel een plan. Wel ambitie! In principe nog geen probleem, het is immers geen wedstrijd, maar wanneer er zich revolutionaire plannen voordoen, kijkt iedereen een andere kant op. Kom op Tilburgers! Wat let ons? Okay, dan maar je kop eraf door een slopende MIDI-affaire, maar je staat wel ergens voor!

Bang voor verandering. Bang om te staan voor hetgeen je kiest. Veranderingen worden nog sneller teruggedraaid dan ingebracht! Neem nu de eerder genoemde prachtige Heuvel. Hoe vaak is deze nu al op de schop gegaan? Ik kan de keren niet tellen, maar ten goede?

Okay, dan maken we de Heuvel autovrij. Ohnee, toch weer niet. Nou, vooruit in één richting. Lindeboom weg, dan weer 3 schrale boompjes en nu dan toch het stekje wel op de heuvel. Kijk eens rond in de binnenstad. Hoeveel verschillende architecten mogen carte blanche zinloos geweld plegen op het aanzicht van het centrum en wat doet de gemeente? Het stimuleert het juist! Kijk alleen al naar het gemeentehuis en de omgeving; een prachtig paleis (in het verre verleden al grotendeels gesloopt), een ooguitkrabbend lelijke kantoorflat, de dependances, het Koningsplein, de schouwburg én haar Promenade. Geen toekomstvisie, geen beleid! Dat mag de politiek zich wel aanrekenen. En de burger? De burger snapt het zo niet meer en komt steeds meer in de greep van passanten die de publieke opinie voor zich winnen met inhoudsloze oneliners!

Aan de andere kant kunnen we dat ook wel verwachten. We kiezen de chauffeur van een politicus en een lerares Engels met 4000 voorkeurstemmen in onze gemeenteraad. Zegt dat niet genoeg? Voor een projectleider Technisch beheer wordt een Technische HBO diploma geëist, maar Raadslid mag je worden met een chauffeursdiploma. Vreemde verhouding lijkt me. Als dit de norm is, stellen wij ons bij deze verkiesbaar. Broedertwist gaat de politiek in!

Onze partijnaam vraagt u? De PVSCV. Dé Partij voor Structuur, Consolidatie en Vooruitgang. Tilburg wordt weer herkenbaar voor de Tilburger en we beginnen met het centrum! Om specifiek te zijn: het Pieter Vreedeplein; de blaar van de stad! Weg met die geforceerd gezellig ogende open ruimte achter de V&D! Daar moet iets beters voor te verzinnen zijn, iets dat niet begint met hypermodern of multifunctioneel!

Allochtonen vraagt u? Deze zijn welkom! Helemaal in de lijn van de stad, een vergaarbak van dorpen en dus waarom niet van nationaliteiten? Lange termijn planning mèt oog op alle huidige ontwikkelingen. We maken de Tilburger weer trots op zijn stad want nu is het zo, dat pas als de echte sterkhouders van de stad in gevaar komen, de Tilburger ogenschijnlijk in opstand komt. Ik zal geen namen noemen, maar er was er één die (vlak na zijn aanstelling) zei dat die kruikenzeiker maar eens weg moest. Lelijk ding was het! Nou, dat heeft hij geweten! Even was hij de boeman van de stad, een week later was er niets meer aan de hand. De kruikenzeiker bleef gelukkig wel.

Terug naar de Lindeboom. Toen deze uit het lijden van de gemeenteraad gelost werd ontstond er een ware opstand: Tilburgers ketende zich aan de machtige boom, protestliederen werden gezongen en er was een ware menigte bij de begrafenis van de oudste Tilburger. Opluchting, gejuich en tranen waren er toen bleek dat de oude rot nog een trucje in zijn stam had: Een stekje!! Wat een feest! Dan zou deze toch wel mogen blijven staan? Nee, de gemeente was standvastig! Ook het stekje moest weg, historie staat modernisatie in de weg! Een week later was het protest geëindigd en ging iedereen weer door tot de orde van de dag. Dus ook de Tilburger moet de hand in eigen boezem steken. Want ook de Tilburger doet mee aan de besluiteloosheid. Voors en tegens worden lijnrecht tegenover elkaar gezet.

Steun aan Willem II wordt gezien als een stem tegen culturele activiteiten en vice versa. Mensen hou op met in hokjes te denken. Heren en dames politici neem het goede voorbeeld! Als het zich afzetten tegen de zogenaamde regenten, losse flodders en gillende keukenmeiden symbool staat voor de nieuwe politiek, dan eis ik de regenten met een rotgang terug! Te beginnen? Hier in Tilburg! Lopen we tenminste weer eens ergens mee voorop.

Wij zijn Tilburgers! Tilburg de stad van 013 én het MIDI Theater én Willem II én het draaiend huis én de kermis én van de Roze Maandag. Als wij leren verder te denken dan onze denkbeeldige zuilen, dan hebben we een stad waar we trots op kunnen zijn.