“Boef, waar ben je?”

Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek Ik ben mijn beste vriend. Zijn tweede boek met CD en applicatie, ‘Feel good, Arie-Wubbo‘ komt uit op 15 oktober van dit jaar. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ‘t Schrijfblok

Werken is voortaan voor sukkels. Ik ga uit roven en stelen! Op verschillende plaatsen buiten Tilburg. Waar niemand me kent. Het liefst in winkels. Net voordat ik weer naar buiten loop, zwaai ik vriendelijk naar alle beveiligingscamera’s. Misschien maak ik er wel een gimmick van. Dat maakt mijn nieuwe ‘werk’ wat leuker. De carrièreswitch is natuurlijk eenvoudig te verklaren. Omdat het kan! Ons Ministerie van Justitie is druk bezig om mijn voornemen in de hand te werken.

Vanaf later dit jaar wordt mijn privacy nog beter beschermd door mijn nieuwe vrienden in Den Haag. Een mooie dag voor aspirant-boeven! Het College bescherming persoonsgegevens mag boetes gaan opleggen aan mensen die videobeelden of ander bewijsmateriaal waarop mijn tronie staat afgebeeld, openbaar maken. Joepie! Het enige dat ik nog in mijn achterhoofd moet houden, is dat ik mijn voorgenomen criminele activiteiten buiten onze stad ga ontvouwen. Daar kent niemand me. De politie al helemaal niet. “Wie kent deze boef?” Je ziet nu nog wel eens beelden van mensen die het verkeerde pad bewandelen. Gewoon, op websites en social media. Het vergroot de pakkans aanzienlijk. En dat maakt een criminele loopbaan natuurlijk net wat minder aantrekkelijk.

De Effenaar in Eindhoven had pas geleden nog succes met beelden die ze openbaar dreigden te maken. Twee gitaren van de Amerikaanse band A Place To Bury Strangers waren gestolen. Een misdaad van de bovenste plank! Of niet? Het toeval wil, dat ik aanwezig was bij dat concert. De gitarist en bassist van de band gingen zo op in hun optreden, dat ze aan het eind van de set allebei hun gitaar in gruzelementen sloegen op het podium. Bewijs? Ik zet het lekker nog snel even online. Nu het nog mag. Ziehier! De hals van de gitaar naast de stukgemaakte basgitaar. Mensen zaten na afloop op de rand van het podium. Ik hoorde iemand vragen aan een roadie of ze het afvalinstrument mocht hebben. Deed hij niet zo moeilijk over. Diefstal? Het klinkt meer als spijt over een onbezonnen actie. Ik ben benieuwd of ze de stukjes gitaar netjes in een doos weer mee naar de andere kant van de Atlantische Oceaan hebben genomen. Nadat ze ze weer terug hebben gekregen.

Dat gebeurt dus nooit meer. De dief heeft voortaan beter beschermde rechten in Nederland. Politiewerk moet een uitdaging blijven. Zo zal Justitie hebben gedacht. “Boef, waar ben je?” Ik zie de agenten al over straat roepen. Met mijn foto van de beveiligingscamera in hun handen. Ik zwaai vrolijk en laat mijn buit zien. Ze vinden me toch niet, want ze kennen me alleen van de vergelijkbare beelden uit andere winkels. Geniaal, toch? Misschien moet ik er een speciale outfit bij verzinnen. Ik heb nog een roze tuinbroek van pluche liggen. Voor carnaval. Maar eigenlijk is het zonde om die geweldige broek niet eens een nieuwe bestemming te geven. Ik koop er een vergelijkbare hoed bij en ik kan op pad! De Roze Rover. De Stelende Suikerspin.

Maar goed. Ik heb nog een hele zomer om me voor te bereiden. Zoals ieder ander plan, valt of staat het met een degelijke planning. Tot die tijd blijf ik gewoon mijn werk doen. Zo zit ik bijvoorbeeld nog steeds te wachten op een foto van een kermis bezoekende vrouw in legging. Om haar biografie te schrijven en op deze site te plaatsen. Inzendingen kunnen jullie nog steeds naar de redactie sturen! Of mag dat binnenkort ook niet meer van het College bescherming persoonsgegevens?