Een bescheiden eerbetoon aan een superheld

“Free at last! Free at last! Thank God Almighty, we are free at last!” en “Early morning, April 4th. Shot rings out in the Memphis sky. Free at last, they took your life. They could not take your pride!!!” Waren zomaar twee citaten die maandag 4 april jl door mijn hoofd schoten. Niet voor niks natuurlijk, het was immers alweer 43 jaar geleden dat de wereld wreed van een droom bestolen werd. Een droom die nu in 2011 nog niet vanzelfsprekend is.

Zijn er nu niet meer van die mensen?

Nelson Mandela is zo’n man. Pleiten voor een fluwelen, geweldloze revolutie. Ook al is jou zoveel onrecht aangedaan.

Maar hebben we dan geen helden dichterbij huis? Mensen die echt een verschil maken, die ’tastbaar’ zijn, mensen die je niet alleen kan zien aan de andere kant van een steeds platter wordende bewegende lamp waar wij allen onze huiskamer omheen bouwen. Mensen die ‘barmhartigheid’ een gezicht hebben gegeven. Mensen die barmhartig zijn.

Jazeker zijn ze er! Hier in Nederland!

Majoor Bosshardt is ons helaas komen te ontvallen. In 2007 werd zij herenigd met haar grote liefde, maar die andere held is er nog, hier in Tilburg. En zonder afbraak te doen aan zijn staat van dienst, durven wij deze man zelfs een superheld te noemen. Want wat is nou een superheld? Een superheld is vaak een einzelgänger die bij nacht en ontij zich ontfermd over de zwakken of onrecht te lijf gaat.

En dat doet deze man. Maar niet met een cape of bewapend met een ultra-modern vervoersmiddel, nee gewoon op zijn stalen ros en bewapend met plasticzakken gevuld met eten. Gerrit Poels, ‘Pater Poels’ in de volksmond, is zo’n superheld. Zoals zijn grote voorbeeld verschaft hij velen hun dagelijks brood.

Een man die zijn ogen niet sluit voor de armoede die wij, kapitalisten, ontkennen omdat we het niet willen zien. Hij bewijst hier in zijn eentje dat je wel degelijk als individu het verschil kunt maken.

In 2009 was dan eindelijk het moment dat hij geëerd werd. Hij kreeg een tegel op de Tilburgse Walk of Fame. Ja, Tilburg weet zijn helden te eren. Een tegel op één van de weinige F-locaties in het centrum van Tilburg. Een beschamend tegeltje op een locatie waar zelfs mijn hond omheen loopt bij het uitlaten.

Maar zit Pater Poels wel op deze erkenning te wachten? De echte superheld is er niet op uit om bewierookt, bezongen en geadoreerd te worden. Dan was ie immers wel politicus geworden.

Pater Poels is initiator van vele kleine en grote maatschappelijke bewegingen. Zo wordt de daklozenopvang in de volksmond ook gewoon nog “Huize Poels” genoemd. Heb je eigenlijk nog meer erkenning nodig?!

Meneer Poels noemt zichzelf geen hulpverlener: “ik help”. Een ogenschijnlijk eenvoudige opmerking, maar o zo tekenend voor onze superheld. Geweldloos, bescheiden en met hart en ziel strijdend tegen honger, armoede en onrecht. Ongeacht je afkomst, stand, cultuur, huidskleur, geloofsovertuiging of verslaving. Hij biedt hulp, waarom? Omdat hij het kan!

Zo stelt hij zijn eigen huis ook beschikbaar voor pleegkinderen omdat hij hen een goede basis wil geven. Hoe sterk is de eenzame fietser, die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind, zichzelf een weg baant?

Misschien moeten we daar eens wat vaker bij stilstaan, voordat we ons weer laten vallen in massahysterie om de zoveelste talentloze Volendamse eendagsvlieg of zelfbewuste voetballertje die in de derde persoon praat als hij voor de ogen van het publiek zich kampioen waant.

De echte helden. Ze zijn er wel, maar je ziet ze niet.

Meneer Poels, Pater Poels: Deze zelfbewuste, talentloze, regelmatig in de derde persoon pratende, eendagsvliegcolumnisten nemen onze petten af en maken een diepe, heel diepe buiging voor u. Een man die ons weer, net als vroeger, doet geloven in superhelden!

Noot van de redactie: