Kanttekening vanaf de wal

Wat die les betreft, die klopt vaak en in veel gevallen, zoals de economische crisis waar we uit aan het komen zijn en de weg die we op gaan als figuren als Wilders en organisaties als IS de overhand krijgen.

Maar niet zozeer bij met name trauma-verwerking. Het nieuws wemelt ervan en ik ken ook mensen (waaronder mijzelf) die gebukt gaan onder een verleden waar ze geen of weinig schuld aan hebben.

Die ze echter wel achtervolgt en die ze zich nergens veilig laat voelen. Omdat de lading, de kwelling ervan in hun eigen hoofd zit. EMDR is daar op dit moment in psychologisch opzicht de beste remedie tegen.

Maar alleen in het geval van persoonlijke drama’s die je niet loslaten. Niet in het geval van het collectieve drama dat we steeds blijven herbeleven en steeds weer opnieuw laten gebeuren: hoe komen we klaar met de geschiedenis van het ergste waar we als collectief toe in staat zijn: verraad aan de medemens.
Want dat is wat onder meer de holocaust was: verraad. Verraad in combinatie met een heleboel andere negatieve eigenschappen die we elkaar kunnen aandoen. Dingen laten gebeuren door zelf niet in te grijpen. Het laten gebeuren, zonder te durven ingrijpen.

Pesten was in mijn geval het verraad dat mij aangedaan werd. Achteraf gezien niet alleen en niet specifiek door de twee jongetjes die mij pesten, maar vooral door alle anderen, toen en later, die het lieten gebeuren!
Dat is wel een les die we moeten leren om ervan weg te komen. Om niet een verleden in te ‘voorwaartsen’, denkend dat het voor ons ligt, dat het de toekomst is.
De les dat we, zeker,  collectief, alleen maar machteloos zijn als we blijven doorgaan met niet ingrijpen. Als we niet er bij bleven, er niet bij blijven staan, tegen elkaar zeggend: waarom doet niemand iets?

Die twee jongetjes, die hoor ik niet meer. Die achtervolgen mij niet. De rest van het schoolplein, de meerderheid, de overmacht, die niets doet, die voel ik nog altijd. Daar ben ik nog niet mee klaar. Zijn wij nog niet mee klaar, ook.
Want dat schoolplein, die zogenaamd onmachtige, zwijgende meerderheid, die staat daar nog steeds. Om ons heen. Als getuigen die de drenkelingen laten verzuipen.

En ook en nog altijd, eenmaal op de kant geholpen door enkelen, door de gewaarschuwde hulpdiensten gered, laten verdrinken in zichzelf.
Laten vluchten door hun leven en toekomst heen, voor hun verleden. Maar vooral voor de mensen, die getuigen, dat schoolplein aan de kant…