LuSaComics: “We zijn twee stijlen die elkaar aanvullen”

Sinds 11 november 2011 publiceert LuSaComics wekelijks een cartoon op Tilburgers.nl. Maar wie zijn nu eigenlijk de makers ervan? Een gesprek met Lukas en Sander.

Het terras van Berlijn Café aan de Korvelseweg is de ontmoetingsplek. Lukas:  “Ik woon hier bijna om de hoek en ben hier veel te vinden, vaak tussen de middag”.

Lukas (Tilburg, 1985) en Sander (Dongen, 1983) nemen plaats op de banken. Sander steekt van wal. “Ik ben geboren in Dongen en heb een oudere zus, heb de basisschool doorlopen op de Westerkim en daarna  de middelbare school in Oosterhout, het St Oelbertgymnasium, het Cambreurcollege in Dongen en het ROC in Tilburg, maar ik heb geen enkele school echt afgemaakt, daarvoor was ik veel te veel met andere dingen bezig, behalve met leren. Ik heb vervolgens in Dongen jarenlang in een videotheek gewerkt, alvorens ik definitief in Tilburg ging wonen. Vanaf 2003 was ik voornamelijk in Café Extase te vinden. Ik heb ook een eigen band, als zanger, en de bassist, Mathijs, is de broer van Lukas. Zo hebben we elkaar leren kennen, via feestjes en bijeenkomsten.”

Lukas knikt instemmend. “Ik ben geboren in het Goirke, in Tilburg dus. Ik kom uit een gezin van vijf kinderen, waarvan ik precies de middelste ben. Ik heb een oudere broer en zus, en een jongere broer en zus. De basisschool heb ik gedaan bij “De Stappen” in de wijk Theresia. Daarna heb ik de Havo gedaan bij het Willem II college. Na de Havo heb ik nog bijna twee jaar gewerkt bij een staalbewerkingsbedrijf in de Vossenberg. Ik wist niet precies wat ik wou gaan doen. Als jongetje was ik al dol op tekenen, en wou daar graag mee verder, maar had weinig vertrouwen in de kunstacademies, dat is niet precies mijn ding. In 2005 heb ik wel een goede opleiding gevonden die bij me past. In Nijmegen. Psychiatrische hulp met tekenen en beeldend werken. Ik werk nu bij de GGZ in Eindhoven als beeldend therapeut, nadat ik eerder nog een paar jaar in het bijzonder onderwijs heb gewerkt.”  Sander vult aan. “Ik deed veel vrijwilligerswerk, onder andere bij de GGZ in Dongen, Contour in Tilburg en Maaltijden-expres, als chauffeur en bijrijder. Ik wil nog graag een goede opleiding doen als hulpverlener, want mijn passie ligt bij de maatschappelijke dienstverlening”.

“Hoe zijn we begonnen?”  herhaalt Sander mijn vraag. “Ik wist dat Lukas enorm goed kon tekenen. En op een verjaardag hebben we een grap samen op papier gezet, dat vonden wij leuk. En onze vrienden vonden dat ook leuk. En het klikte zo tussen ons, dat er een wekelijke ontmoeting is ontstaan van een paar uur waarbij ik met het idee kom, en met een schets.” Lukas vult lachend aan: “een onleesbare schets met een hark als mannetje”  Beide lachen. “Ach, ja, als jij het maar begrijpt, daar is het om te doen.” zegt Sander. “Dat was in oktober 2010 en ik meen dat onze eerste cartoon ‘Kaassoufflé’ was.” Lukas knikt. “We hebben een tijdje nagedacht over onze naam toen we een Facebook-account gingen aanmaken. ‘LuSa’ was al bezet, maar omdat we breder willen zijn in de toekomst, dan alleen een cartoon hebben we er LuSaComics van gemaakt.” Sander grinnikt: “Een naam die we nog steeds moeten uitleggen, ik snap dat ook niet”.

Wie zijn jullie voorbeelden?  Sander, heel stellig: “Mijn grote voorbeeld is Gummbah, de Tilburger Gertjan van Leeuwen, die ik ook wel eens ontmoet heb. Ik hou van zijn humor, zijn tekenstijl, zijn zwartgalligheid. Ook ben ik een groot fan en bewonderaar van John Callahan, die zelf gehandicapt was, en daar behoorlijk de spot mee dreef. Hij kon het wel maken, als gehandicapte. Jammer, hij is drie jaar geleden overleden.”

“Een mooi voorbeeld is Dirkjan van Mark Retera, die vind ik erg grappig.” begint Lukas. “Maar ik ben ook een groot animator-fan. Zo vind ik Tim Burton geweldig en vind ik Mary en Max van Adam Elliot, heel erg indrukwekkend . Een pracht van een klei-animatie. En vooral met de stem van Philip Seymour Hoffman. Verder hou ik van de tekenstijl van bijvoorbeeld Little Nemo van Winsor McCay, uit het begin van de vorige eeuw. Heerlijk qua details, en surrealisme voor kinderen.”

Hoe gaat jullie samenwerking. “Ha, in principe botsen wij” begint Sander. “Ik ben opvliegend, zwartgalliger, zie dingen anders dan Lukas, we hebben allebei onze eigen stijl, Lukas is wat genuanceerder. We komen altijd ergens in het midden uit.” Lukas knikt. “We komen elke week een paar uur bij elkaar, van tevoren heeft Sander vaak zijn ideeën al doorgestuurd, en al discussiërend ontstaat er een nieuwe tekening. Ik ben nogal van de details, en daarin houdt Sander mij scherp, ik kan me weleens verzinken in details.” “Ik hou van onze klare stijl en heldere frisse kleuren, zo’n beetje ons kenmerk.” vult Sander aan.”Een goede stijl die we verder gaan ontwikkelen, en ook met het toepassen van nieuwe technieken zoals foto’s enzovoort. Ook proberen we de stripvorm nu uit. Als de tekening af is, heb ik altijd de neiging om de tekst weer te gaan aanpassen.” Nee, schudt Lukas heftig. Sander lacht. “Een grap is nooit echt af en de perfecte grap moet nog gemaakt worden.”

“Ik heb een verdraaide kijk, van het meest vreselijke nieuws zit ik alweer grappen te maken, daar komt dan ineens de inspiratie. Zoals destijds die cartoon over Prins Friso, daar hebben we nogal wat reacties op gehad. Ik hou van situaties waarin erge dingen gebeuren, en dan komen de ideeën vanzelf.” ” Ja” , zegt Lukas, “Soms pakken we ook een thema, maar dat is veel lastiger dan spontane invallen. Na onze denk- en tekensessie samen, zet ik de tekening definitief in inkt, en scan het. Vervolgens kleur ik alles digitaal in. Daar ben ik per cartoon in totaal soms wel vier uur mee bezig. Ik ben nu aan het experimenteren met Oost-Indische inkt, en zit erover na te denken om de kleuren daarmee aan te brengen.” “Als we daarmee dan maar niet in tijdnood komen” een bezorgde Sander ineens. “We willen alle deadlines halen, het is voor ons vrijwilligerswerk, en soms is het lastig om een cartoon per week voor elkaar te krijgen, ook omdat Lukas vader is geworden. We hebben minder tijd.” Lukas legt uit: “Ik wil mijn technieken vervolmaken en  de snelheid komt er dan heus wel. Digitaal is het handiger om wat te verbeteren, als je met echte inkt een fout maakt zit er geen ‘backspace’ bij.” Beide grinniken. Sander: “Ja ik wil die Photoshop-techniek ook wel onder de knie krijgen, in het verleden had ik er het geduld niet voor, het zou me we heel wat laptops gekost hebben als ik er mee door was gegaan.” “En ik ben ermee opgegroeid.” borduurt Lukas verder: “Als kind al, met het bijwerken van foto’s en zo. Ik gebruik het ook veel voor mijn werk.”

En wat zijn jullie toekomstplannen? “Bij De Wereld Draait Door”  roepen ze in koor, lachend. Sander. “Mooi dat we via Tilburgers.nl kunnen publiceren, dat is een heel mooi platform voor ons. In het nieuwe nummer van Tillywood komt een cartoon van ons. Daar zijn we ook trots op. We gaan gewoon samen lekker door, ons verder ontwikkelen.”