Note to self: jezelf aanpassen is voor mietjes. Op naar 2011!

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “

2011 komt dichter en dichter. De tijd voor reflectie en beloftes over beter en mooier, breekt aan. Oud & Nieuw. Je wenst iedereen in je buurt het beste voor het nieuwe jaar. Zelfs de mensen die je eigenlijk liever een gebroken been, een slecht functionerende nier of een in het water gevallen vakantie gunt. Huichelaar die je bent! Ik doe er nog maar één keer aan mee. De goede voornemens en de valse wensen. Vanaf 1 januari stop ik me te conformeren aan wat iedereen normaal vindt. Dat is geen voornemen, maar een belofte aan mezelf. Het is mooi geweest. Ik heb een tijd mijn best gedaan om te doen wat iedereen doet of vindt. Veel wijzer werd ik er niet van. Meelopers winnen nooit een gouden medaille. Om de simpele reden dat een meeloper nooit een vooroploper is. Of wordt. Grijs is ook nooit mijn favoriete kleur geweest. Het staat me niet en het voelt ook niet goed. Ik ga voor fel rood! Appeltjesgroen of pimpelpaars. Ook al goed. 2011 moet gaan vlammen…

Buiten ligt Tilburg onder een pak sneeuw. Ik zit binnen kinderliedjes te downloaden. Omdat ik soms op onbewaakte momenten dingen beloof die ik de dag erop op zijn minst opmerkijk vind. Maar goed. Belofte maakt schuld. Alvin & the Chipmunks. Amerikaanse hamsters of anderssoortige knaagdieren. Ze praten als ADHD-patiëntjes die door hun ouders zijn getrakteerd op een lijntje speed. Zingen kunnen ze ook al. Door merg en been zelfs. Die Alvin… En ik zit er naar te luisteren! Anderhalf uur op mijn blote voeten door de sneeuw lopen doet waarschijnlijk minder pijn. Maar kinderen schijnen het leuk te vinden. Is de algemene opinie. Tja, wat moet je daar van zeggen? ‘Dubieus’ is het enige woord dat in me opkomt. Zou de leiding van KDV Het Hofnarretje ook cd’s van Alvin & the Chipmunks aan de kindertjes laten horen? Ik vraag me af of dat dan ook niet gewoon onder het kopje ‘misbruik’ moet vallen. Als het mij al pijn doet… Maar goed. Ik zet de liedjes gewoon op een cd. Omdat het nog steeds 2010 is en mijn non-conformistische jaar pas over een week of twee start. Grappig feitje trouwens; de site van KDV Het Hofnarretje is nog online, maar de tekst is veranderd om verontschuldigingen aan te bieden voor al het gebeurde. Beetje jammer is wel dat de webmaster de eerste alinea heeft laten staan. Die begint met: “Kindercentrum Het Hofnarretje staat voor persoonlijke kinderopvang op maat.” Tja… Ik wil niet overmatig veel kritiek leveren, maar ik zou die woorden toch wat aanpassen. Een deel van het personeel en de leiding heeft ze duidelijk ook niet helemaal juist geïnterpreteerd.

Alvin & the Chipmunks. Wat zou ik hem en zijn vriendjes graag een keer in mijn wasmachine stoppen. En dan de knop draaien tot aan centrifugeren. Eens kijken hoe lang ze in dat rad kunnen rondrennen, de kleine 78-toerenellendelingen! Maar, toegegeven, apart is de muziek wel. Authentiek op een wat misselijkmakende manier. Het zette me in ieder geval aan het denken over mijn rol in de wereld. Moet ik deel blijven uitmaken van het immense leger mensen dat anderen als spiegel gebruikt? Nee toch? Ik wil die gouden medaille! Of in ieder geval een poging wagen om de eerste plaats te bemachtigen. Met het risico dat ik faal en als allerlaatste eindig. Vanaf 2011 vind ik aanpassen voor mietjes. Ik beloof mezelf anders te worden en start daar op 2 januari mee. Ik ga een afspraak maken bij de afdeling Burgerzaken van de gemeente. Om mijn geboorte-akte te laten wijzigen. Mijn naam, om precies te zijn. Ik wil niet teveel moeite doen, dus ik houd het simpel. Het enige dat de ambtenaar voor me hoeft te doen, is de hoofdletters veranderen in normale letters. Ik onderken dat het zonder hoofdletters nog moeilijker wordt om boven het lettermaaiveld uit te steken. Maar denk aan de mystiek die het oplevert als mijn naam voortaan compleet wegvalt tussen de rest van een tekst! Mensen zullen zoeken om mijn naam te vinden. Als een schilderij vol rode strepen waar ergens een Alvin the Chipmunk is verborgen. Je weet dat ‘ie er moet zijn, maar je hebt moeite om je voldoende te concentreren om hem te vinden.

Het vervolg moet ik nog verzinnen. Waarom zou ik doen zoals iedereen en heel mijn campagne al plannen? Het zou alleen maar verdacht veel op een goed voornemen gaan lijken. Niets ervan! Ik zie wel wat er gebeurt. Of de kans op succes daar groter van wordt, weet ik niet. Maar aan de andere kant zorgt het wel voor extra spanning in mijn leven. Een Walk on the Wild Side zonder dat ik vrouwenkleding aan hoef te trekken. De keiharde wereld van het non-conformisme. Een leven als einzelgänger staat op me te wachten, omdat iedereen me raar vindt. Iedereen vindt me maar een zonderlinge spiegel om in te kijken. Of misschien….heel misschien…..wel niet! Stel je voor dat de brave volgers op de wereld zich aan mij gaan aanpassen. Waar blijf ik dan met mijn mooie belofte aan mezelf? Dan heeft de eenheidsworst alleen een andere smaak gekregen! Misschien moet ik mezelf nu meteen maar voor 2012 beloven dat ik dan weer net zo wordt als in 2010. Dan blijf ik in dat nieuwe jaar in ieder geval ook een individu. Lastig allemaal, hoor!

Omdat het nog steeds 2010 is, wens ik iedereen fijne Kerstdagen en een goed uiteinde. Zonder gebroken ledematen, gezondheidsproblemen of een mislukte vakantie. Om de wereld wat beter te leren begrijpen, ga ik vóór het vuurwerk en de champagne nog even contact opnemen met Het Hofnarretje. Om te vragen hoe ze verder gaan met hun persoonlijke kinderopvang op maat. Dezelfde koers met nieuwe werknemers? Alvin & the Chipmunks zet ik nog op een cd-tje. Misschien zingen ze nog wel een octaafje hoger en een tandje sneller nadat ze lekker zijn gebrand… Al is het maar op een cd. Een mens moet iets om zichzelf bezig te houden. 2011 wordt vast spannender!

Noot van de redactie: