Tilburg? Nee, Tilburg! deel 4

Norbert Bruggeman (52) is journalist en woont sinds 2003 in Brazilië. Op ons verzoek mijmert hij over Tilburg. Herinneringen uit de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Over mensen en plekken, die soms wel en soms niet uit het ´gezichtsveld` zijn verdwenen.

Weg van de drukte, dat kon perfect in Tilburg. Zomerlust en Bosvreugd waren zwaar favoriet. Zomerlust vanwege mannen met baarden en snorren en sjekkies. Zware bieren, lekker buffelen. Met nadruk op drinken. Eerst een flink stuk pedaleren in de omgeving en dan voldaan moe neerzeigen op het terras. Een gesprek of een potje schaken, je hoefde er niet voor in een rij te staan. Altijd welkom. Gek genoeg zat ik uren bij Zomerlust. De tijd leek er stil te staan. Langzaam genieten van een trappistje, de een na de ander. Tilburg en het rustieke buitengebeuren. Lelijke woorden, rake typeringen. Bosvreugd bleek van een ander kaliber. Alternatief, indrukwekkende festivalletjes, veel buitenlanders. Daar was ik gek mee, kwam dus mooi uit.

Hier en daar een joint, geroosterde vleeshapjes, meisjes met hippiejurken aan. Altijd wereldmuziek. Dat was wennen, maar zeker niet slecht. Het intieme van Bosvreugd deed het, samen met de natuurrijke omgeving.

Over weg van de snelweg gesproken. Goirle. Ook daar heeft zij een blauwe maandag gewoond. Was ik vrijdagmiddag vroeg vrij, dan liep ik van het NS-station naar het dorp toe. Over de Tilburgseweg. Langs het stadion. Heerlijke wandeling. Bijna bij het dorp, binnenweggetje pakken, rechtsaf. Stukje bos, langs het Mill Hill College. Een school in een bos, in Goirle heerste rust. De prachtige bossen, fietspaadjes naar Hilvarenbeek, kleine kroegen. Ik vond Goirle in niets verschillen van Tilburg. Daar zullen de Goirlenaren wellicht anders over denken. Als buitenstaander was er niks van te merken. Dezelfde gastvrijheid, dezelfde warmte. Toch een verschil. Het Brabants was er te verstaan. Oranje werd Europees kampioen, ik was in Goirle die zondag. Het dorp liep uit. Op zijn Gools, eenvoud en feest. Vooral die eenvoud. Dorps op zijn Tilburgs, dat was Goirle voor me.

Terug naar de stad. Herinneringen aan menselijke iconen die Tilburg een eigen gezicht gaven. Jace van de Ven, pater Poels en niet te vergeten Rooi Stien. Gewapend met handtas, waar een baksteen in zat. Oppassen geblazen, Rooi Stien bleek onberekenbaar. Ze kon er zomaar op los slaan. Ze hoorde thuis in het straatbeeld, op haar werd niet neergekeken. Rooi Stien was Tilburg, de Tilburgers lieten het zo en koesterden haar. Ik hoorde dat ze een aantal jaren terug is overleden, ze woonde in een tehuis. Ik weet zeker dat ze vanuit boven naar beneden kijkt, met die kenmerkende blik van haar en die kleine oogjes. Ik geloof niet dat ze dood is. Rooi Stien is onsterfelijk.

(Dit is een reeks van 6, deel 5 komt zondag)