Tweede deel Brief Encounters in Oude Warande

Aanstaande zondag 16 september 2018 opent de tweede editievan de beeldententoonstelling Brief Encounters ’18 in het kader van Lustwarande in het bospark Oude Warande

Brief Encounters focust op sculptuur die in tijd begrensd is. De duur van dergelijke sculptuur kan variëren van een paar minuten tot enkele maanden.

Tijdens deze tweede editie is er nieuw werk te beleven van Davide Balula,  Thorsten Brinkmann  en Lilibeth Cuenca Rasmussen.

Meer informatie over de kunstenaars is te lezen op de website van Lustwarande.

Lustwarande – Platform for Contempoary Sculpture in park De Oude Warande aan de Bredaseweg 441 te Tilburg.

Opening is op Zondag 16 september 2018  van 13.30 tot 18.00 uur. Verzochte entree € 7,50 (volwassenen), € 5 (studenten)

Davide Balula – Dust and Spores on a Dancer’s Clothes (2018)

Davide Balula (Vila Dum Santo (Portugal), 1978 – woont en werkt in New York maakt gebruik van alle elementen (aarde, water, lucht en vuur) en van alle vormen van materie (vast, vloeibaar en gas). In zijn multidisciplinaire en multimediale praktijk kunnen kunstwerken de vorm aannemen van sculpturen, foto’s en performances – waarbij hij vaak samenwerkt met dansers en muzikanten -, maar ook van geluidscomposities, meetinstrumenten en wetenschappelijke experimenten.

Hij wordt geïnspireerd door audiovisuele en biomedische technologieën, chemie en natuurkunde en haalt die wetenschappelijke kennis het domein van de kunst binnen om de grenzen van het waarneembare en het denkbare op te rekken. Zo maakte hij sculpturen die evolueren volgens de internetstromen van toeschouwers. Maar hij weekte ook schilderijen in beekjes, begroef ze onder de grond of plaatste ze in klimaatkamers. Bekend is zijn serie van ‘verbrande schilderijen’ die bestaat uit stukken verbrand hout en de afdrukken ervan op canvas.

Voor Brief Encounters borduurt hij op deze serie werken voort, ditmaal in een performatieve vorm. Vier tot vijf dansers, geheel in het wit gekleed, voeren een choreografie op, die helemaal gebaseerd is op de instructie om besmeurd te raken met bosgrond en andere natuurlijke elementen. Met dit werk laat Balula de mens letterlijk terugkeren naar de aarde, waaraan hij is ontsproten. Tegelijkertijd creëert hij levende schilderijen, in de traditie van Yves Klein.

Thorsten Brinkmann – No Hope, No Pose (2018)

Hij heeft altijd wel een globaal idee maar tijdens zijn struintochten langs rommelmarkten en kringloopwinkels is Thorsten Brinkmann (Herne (Duitsland), 1971, woont en werkt in Hamburg) nooit op zoek naar specifieke objecten. Dan heb je geen oog meer voor de verrassingen die je tegenkomt en dat zou het werkproces een stuk minder aantrekkelijk maken.

Brinkmann vindt de vreugde van zijn kunstenaarspraktijk juist in het ontdekken en vervolgens spelen met zijn vondsten, die allemaal gebruikssporen vertonen en verhalen in zich dragen. Dat betekent geenszins dat zijn speelse sculpturen, portretten en installaties niet uiterst zorgvuldig tot stand zijn gekomen. Brinkmann begint met ‘verkleden’ en zet vervolgens bijvoorbeeld een pedaalemmer over zijn hoofd. Dan reageert hij op wat hij ziet en maakt aanpassingen tot hij tevreden is over de metamorfose.

De composities, poses en belichting van zijn zelfportretten, zowel mannelijke als vrouwelijke personages, baseert hij op die van iconische schilderijen, waardoor ze er eveneens schilderachtig uitzien. Ze worden vervolgens, samen met kledingstukken van de kunstenaar en afgietsels van zijn lichaamsdelen, in installaties, foto’s en video’s verwerkt. Het gezicht van de kunstenaar blijft echter altijd verborgen. Niet hij maar het kunstwerk moet centraal staan, en Brinkmann wil de mogelijkheden tot interpretaties zo open mogelijk houden.

Zo laat hij zijn toeschouwers op humoristische wijze nadenken over hun relatie met de objecten die hen omringen en die mede hun identiteit bepalen.Waar Brinkmann zijn personages altijd zelf verbeeldt en nooit voor publiek opstelt, enkel voor een foto- of videocamera, laat de kunstenaar voor Brief Encounters ’18 voor het eerst een aantal van zijn stereotype personages live performen. De personages, een koning, een venus, een vogel, een ruiter en een wachter, staan statig op witte voetstukken en maken minimale bewegingen.

Ofschoon gebaseerd op iconische schilderijen, die altijd de standvastigheid, kracht en schoonheid van het geportretteerde personage benadrukken, zijn de personages van Brinkmann in al hun surrealistische verschijningsvormen onbeholpen, breekbaar en tragikomisch. Het zijn gemankeerde helden, die onze dagelijkse beslommeringen en sterfelijkheid reflecteren.

Lilibeth Cuenca Rasmussen – Mobile Mirrors (2018)

Lilibeth Cuenca Rasmussen (Filipijnen), 1970, woont en werkt in Kopenhagen) gebruikt het lichaam, hoofdzakelijk dat van zichzelf maar soms ook dat van familieleden en vrienden, om commentaar te leveren op de sociale constructies die er in de samenleving bestaan met betrekking tot gender en culturele, religieuze en etnische identiteit. Haar artistieke praktijk bestaat veelal uit theatrale performances uitgevoerd voor een live publiek, waarvoor ze zelf de muziek en teksten schrijft en de decors en kostuums ontwerpt.

Rasmussens vertrekpunt is steeds haar eigen Filipijns-Deense achtergrond. Door het aannemen van talloze rollen in haar performances probeert ze enerzijds een spreekbuis te zijn voor onderdrukte stemmen en anderzijds uitdrukking te geven aan haar eigen positie in de wereld: steeds moet ze zich aanpassen aan situaties en omgevingen waarin ze zich nooit helemaal thuis voelt. Persoonlijke observaties en ervaringen dienen als basis voor het vertellen van universele verhalen over het functioneren in een prestatiegerichte, markt-gedreven consumptiemaatschappij. Daarin hebben mensen zich maar te schikken, of ze worden aan de zijlijn gezet.

In haar performances wordt het publiek vaak speels betrokken of uitgenodigd zelf in actie te komen. Op die manier dwingt Rasmussen haar toeschouwers zich bewust te worden van hun eigen positie ten opzichte van de ander binnen een groot geconstrueerd systeem dat we samenleving noemen. Voor Brief Encounters ’18 stelde Rasmussen een nieuwe uitvoering voor van de performance Mobile Mirrors uit 2012, een werk dat in verschillende vormen eerder uitgevoerd werd in Lulea (Zweden), Caïro, Manilla, Stockholm

en New York. Voor Lustwarande concipieerde ze een nieuwe samenstelling en choreografie. Een zestal performers, onder wie Rasmussen zelf, is in nauwsluitende, lichaamomhullende kostuums gestoken, die van kop tot teen bedekt zijn met spiegelscherven, zoals op een discobal. De performers bewegen zich achter elkaar door het bos, waarbij ze steeds de bewegingen van hun voorganger imiteren. In plaats van zichzelf te kunnen zien, reflecteren ze uitsluitend de natuur en de toeschouwers. Mobile Mirrors (2018) houdt de toeschouwers en passanten letterlijk een spiegel voor, eentje echter die mobiel en volledig gefragmenteerd is, waardoor mens en omgeving versplinterd weerspiegeld worden.