Volksheld in één val

Zondag jl was het dan eindelijk zo ver voor ons, we konden eindelijk de volledige touretappe kijken!

Natuurlijk hadden onze lieftallige wederhelften besloten dat dit wel wat lang was en hadden wat klusjes bedacht om er voor te zorgen dat we niet de volledige middag aan de buis gekluisterd zouden zijn.

Het gras werd in wereldrecordtijd gemaaid, de badkamer gekuist, de katten hebben nooit zo kort zonder hun mobiele toilet gezeten en het schoonmaakdoekje had tijdelijk dienst kunnen doen als vervanger van een Japanse kerncentrale, zo statisch dat het was. Vreemd overigens dat de wereldramp in Japan niet meer dagelijks in het nieuws is, deze ramp zou namelijk voor ons ook nog verstrekkende gevolgen kunnen hebben.

Ons dagje tour, eindelijk!! Ondanks de inbreng van de NOS.

De enige redenen dat we nu nog van de bank af zouden hoeven: sanitaire stop en koffie.

Het begon met de avondetappe van de dag ervoor. Mart Smeets, als altijd, zo irritant dat we de neiging hadden om onze teennagels stuk voor stuk uit te trekken om maar niet aan hem te hoeven denken, zijn gast wellicht nog irritanter. Zappen was ook een optie geweest, maar onze jongens zien af en wij vonden dat wij dan ook maar eens door de zure appel heen moesten bijten.

Mart; de vriend van Lance. Mag hij “Lance” zeggen? Ja, hij mag “Lance” zeggen. De aristocraat, de personificatie van Narcissus, het altijd even irritante “sènk joe”, WE als het positief is ZE als het negatief is. Mart “de tour stopt voor niemand”; de fossiel die al jaren geleden met pensioen had moeten gaan, nee, niet mogen. Moeten!

Om dan nog maar te zwijgen over Philip Freriks! Geef een lul een stokbrood, een fles wijn en een stuk kaas en hij denkt dat ie Fransoos is. Ons geduld werd tot in extremis op de proef gesteld! Zappen met Radio Tour had ook al geen zin, daar op Radio 1 in deze dagen ook al geen ontkomen meer is aan Jeroen Wielaert. Wielaert, de man die zo opzichtig veel Mart Smeets-trekjes vertoont dat we hem ervan verdenken gekloond te zijn uit de ochtend-bolus van de Heilige Mart himself.

Wielaert het zelfbenoemde literaire wereldwonder, die het ene cliché aan het andere rijgt op een toontje die het hierboven genoemde ‘kloonscenario’ alleen nog maar méér kracht bij zet.

Niets, maar dan ook echt niets zou ons tourdagje kunnen verpesten!

Daar was het dan!! Eindelijk!! En wat een beelden!! Terpstra, Flecha en Hoogerland in de kopgroep!! Te gek!

Hoogerland omdat hij de eerste week goed en aanvallend reed, Terpstra omdat WE chauvinist zijn en Flecha omdat hij jaren lang in ‘ONS’ oranje tricot heeft gereden.

Terpstra bleek al vrij snel niet opgewassen te zijn tegen het geweld van de andere vier. Helaas. Hoogerland reed op karakter, reed in zijn eentje een gat dicht waar eenieder van verwachtte dat het hem niet meer zou lukken. Kijk, dat zien we graag! Wat bleek; met Zeeuwse bluf kon hij zelfs Voeckler dwingen tot een deal. Ik de bolletjestrui, jij de gele trui en nu koersen jij Thomas!! Johnny rekende, spande Voeckler voor zijn kar en liet zich enkel vooraan zien om de bergpunten te pakken.

Onze dag zou niet meer stuk kunnen, zelfs het al jaren dagelijks terugkeren van de non discussie over “het nieuwe rijden” van Jut en Jul zou hier niets aan kunnen doen. Niets!

Wimbledon maakt gebruik van de ‘hawk eye’, de voetbalwereld schreeuwt om camera’s op de doellijn en zelfs herhalingen om de beslissingen van de scheidsrechter terug te kunnen draaien en die twee mannen mekkeren al jaren over het feit dat wielrenners een mobiele telefoon bij zich hebben!

Ook de dagelijkse mijmeringen over dopinggebruik binnen het peloton lieten wij langs ons glijden, gooi de zwaarste middelen in het lichaam van de bovengemiddelde sportman en zelfs zij zullen na een eerste week tour geen Alp meer fatsoenlijk op komen. Wij zijn van mening dat de tour uitrijden, ongeacht de positie, een prestatie van wereldformaat is.

Zondag waren wij Ducrot en Dijkstra immuun!

Zelfs de ronddolende geest van Über-irritator Henk Lubberding kon ons niets maken. Blocken die hap, we blocken al het negatieve en richten ons alleen op de sport.

En toen, toen kwam die afdaling. Waar Johnny zich kon corrigeren met een voetje aan de grond, lukte Vino dit niet. Vino eindelijk zoals één van ons hem al jaren ziet: een gevallen held. Nu letterlijk en de jongste van ons, Abel, baalde. Abel heeft toch wel een zwak voor de oude vos.

Het peloton was geschrokken, desorganisatie alom, ze reden niet meer!

Een ideaal scenario voor de kopgroep en natuurlijk voor Johnny H.

Tot dat moment. Die Franse chauffeur zoals we ze kennen. De Franse regie zoals we ze kennen. Één schamele herhaling, waarna censuur.

Op dat moment was er geen onderscheid. Vanaf dat moment voelde iedereen zich een beetje Zeeuw, ook deze twee Tilburgers.

Johnny was er het zwaarst aan toe. Zijn hele lichaam was zinloos geweld aan gedaan, door prikkeldraad en een auto. De tour stopte niet voor hem.

Hoogerland was de eenzame fietser die de strijd aan ging met twee bergen, de tijd en bovenal zijn lichaam. Een strijd waar wij immens veel bewondering voor hadden. We hadden hem zo veel meer gegund.

De teleurstelling was groot, de woede groter en het onrecht onmeetbaar.

Wat als het andersom was geweest, wat als Voeckler werd getorpedeerd en Flecha en Johnny door waren gereden? Wedden Frankrijk te klein was geweest? Wedden dat Johnny en Juan “persona non grata” waren verklaard? Wedden dat de tour dan wel voor Voeckler was gestopt?

De tv ging uit, we staken de barbecue alvast aan. De tyfus met die Fransozen, de kolere met die Voeckler en de ziekte aan Ducrot, Dijkstra, Freriks, Lubberding, Smeets en Wielaert!