Alleen pinnen

Gastbijdrage van Perry Janssen, raadslid voor LST.

Zonder nog te weten dat ik een historische avond zou gaan beleven, besloot ik veiligheidshalve mijn fiets weer eens te pakken en tegen de wind in richting Oude Markt te rijden waar onze club zich had verzameld. Onderweg schoot er van alles door mijn hoofd, zouden we winnen, zit ik straks in de raad, hoe zou de opkomst zijn ? Niet wetende dat er ook een fietsenstalling bij de Schouwburg was, parkeerde ik mijn stalen ros onder De Heuvel.

Enigszins gehaast liep ik door de Heuvelstraat richting Oude Markt, maar ik vertraagde mijn pas toen ik midden op straat een gezin over “wat heb je gestemd” hoorde praten. De keus van de zich verontschuldigende zoon was duidelijk niet naar de zin van beide ouders. “Had toch op Smulders gestemd, jongen. Dat hebben wij ook gedaan.” Dat Hans geen Smulders maar Smolders heet … ach ja. Het feit dat ik al binnen enkele minuten de naam van onze lijsttrekker op straat hoorde, gaf me al een goed voorgevoel.

De sfeer op onze ontmoetingsplek was er zo een die je tijdens het wachten ook tegenkomt voor een belangrijke voetbalwedstrijd of een optreden van een wereldartiest. Een mengeling van nervositeit, spanning en plezier. Rond negen uur trokken we de jassen aan en liepen de schouwburg binnen. Bij de ingang stond een jongeman die iedereen twee consumptiemuntjes gaf; de tijd van onbeperkt gratis drinken op verkiezingsavond behoort daarmee tot het verleden.

En dat geldt ook voor de inwoners die de moeite hadden genomen om op deze speciale avond aanwezig te zijn. Een bezoek aan de schouwburg is dus niet voor iedereen weggelegd, wel geld meenemen a.u.b. De eerste geluiden uit de grote zaal betroffen de lage opkomst, 6 op 10 Tilburgers vonden geen reden om te gaan stemmen op deze zonnige (maar frisse) voorjaarsdag.

Een aantal mensen dat wel had gestemd meldde zich al in de foyer met de eerste klachten: onze muntjes zijn al op en waarom kunnen we hier niet met contant geld betalen? Tja … lastig als je als ongefortuneerde Tilburger wel over een pinpas beschikt maar een rekening hebt waar niets op staat omdat je net je laatste tientje hebt opgenomen voordat je uitkering weer wordt gestort. Over “verloren contact met de burger” gesproken. In de hal was ondertussen een levendige handel in pinpasgebruik en cash geld ontstaan … burgers lossen het zelf wel weer op.

Inmiddels bleek de opkomst maar niet te willen stijgen. Ik keek nog eens om naar de mensen die me aanspraken over hun “geldprobleem”, hoe dichtbij wil je het hebben? Na wat glazen Jupiler werd het tijd voor een sanitaire stop en ik zette mijn hard bevochten consumptie op een tafel bij de toiletten. Bij terugkomst was mijn glas verdwenen…

Ik liet het even bezinken en vond het hoog tijd om mijn oude moedertje te bellen met het mooie nieuws dat haar zoon in en aan onze stad mag gaan werken. De telefoon ging nogal wat keertjes over (het was ook al laat) maar ze nam toch nog op. Wat was ze trots en blij. Ons gesprek eindigde met haar vraag “Jongen, je hebt toch wel je fiets goed op slot gezet hè?”

Hoe kunnen we de opkomst misschien wat hoger krijgen? Beginnen met het kosteloos openstellen van de schouwburg op zo’n avond voor iedere burger, of in ieder geval het kunnen betalen met echt geld, of zorgen dat er wat meer geld op de rekening staat, of van elkaars spullen afblijven? Een eerste aanzet? Voorlopig zet ik mijn fiets “goed” op slot en bewaak mijn creatief verkregen pilsje.