Alweer zo’n leest die niet past

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “

Niets leuker dan een ouderwets Nederlands gezegde. Ik kan er van genieten. Geef me een avond niets te doen, iemand die spreekwoorden en gezegdes komt voorlezen en ik neem er een plankje kaas en een biertje bij. Puur smullen! Het mooiste vind ik hoe je ze in je dagelijks leven kunt toepassen. Schoenmaker, blijf bij je leest. Zomaar een voorbeeld. Ik kan bijna niet meer opsommen hoe vaak ik het heb ervaren. Of dat iemand me er fijntjes op heeft gewezen.

Zou iedereen dat hebben? Dat zoveel leesten niet passen? Of heb ik stiekem een ernstig gebrek aan talenten? Zou zomaar kunnen, natuurlijk. Dat ik zo weinig dingen kan, dat zo goed als alles een beetje wringt. Als een linkerschoen aan een rechtervoet. Als een maatje 36 om een voet van Shaquille o’Neal. Om even in de schoenen te blijven. Een week of twee geleden drukte ik mezelf nog maar eens met mijn neus op de keiharde feiten. Ik was op weg naar een afspraak en had in al mijn wijsheid besloten om de trein te nemen. De sneeuw viel met bakken uit de hemel en de wegen leken al snel meer op Syberische bospaden dan op degelijk Nederlands asfalt. Of zoab. Of wat dan ook. Ik had mijn nieuwe telefoon meegenomen. Die ik kreeg bij mijn nieuwe abonnement. Wat een luxe! Alhoewel… Ik vond het gewoon nodig om een zakelijk nummer te hebben voor ’t Schrijfblok. En dat ding moest uiteraard mee naar die afspraak. Daar bestaat ongetwijfeld ook een mooi gezegde voor.

Ik zag dat ik een oproep had gemist van de persoon die ik zou ontmoeten voor een kennismakingsgesprek. Even snel de voicemail beluisteren. Dacht ik. Niet minder dan vijf minuten later had de digitale Vodafone-dame eindelijk haar monoloog voltooid. Ik moest mijn voicemail inspreken en allerlei keuzes maken. En ik had haast! De trein reed het station binnen. De NS wacht maar heel zelden speciaal voor Miel Blok, wat me tijdens het instellen van alle belpoespas deed besluiten om maar in te stappen. Eindelijk. Voicemail luisteren. “Miel, het spijt me. Onze afspraak kan door omstandigheden niet doorgaan. Het spijt me dat ik je pas zo laat bel. We maken snel een nieuwe afspraak. Alvast een goed weekend!” Tja, daar zat ik dan. In de intercity van Tilburg naar Breda. Voor niets. Als mevrouw Vodafone niet zo moeilijk en langdradig had gedaan, dan was ik vrolijk het perron afgestapt en gewoon weer naar huis gegaan. Niets aan het handje. Nu moest ik in Breda een eeuwigheid wachten totdat de lieve mensen van de NS eindelijk een trein hadden gevonden die wel tegen een vlokje sneeuw kon. Met ongeveer 750.000 andere mensen ging ik op weg terug naar Tilburg. Sardientjes in een blikje hadden hun laatste rustplaats als een oase van ruimte gezien, als ze de opeengepakte massa in die trein hadden gezien.

Ik denk regelmatig aan andere mensen en hun werk. Overal zie ik wel iets leuks in. Een uitdaging of iets dat ik bewonder. Of denk beter te kunnen. Neem de telefoonwinkel. Een fijne plek om naartoe te gaan als je je eens heerlijk wilt ergeren. Aan de mensen die daar werken. Ze communiceren vooral vanuit zichzelf en hun beroepsdeformatie. Onherkenbare termen vliegen om je oren om je maar vooral te overtuigen dat je een nieuwe, liefst zo duur mogelijke telefoon NODIG hebt. Ik moet altijd een beetje overgeven als ik daar sta. Praat geen poep! Denk ik dan zo luid mogelijk zonder ge-luid te maken. Dat zou ik zelf anders – en beter – doen. Dacht ik altijd. Maar na die vrijdagmiddag op weg naar Breda? Misschien moet ik maar gewoon toegeven dat mijn talenten ook niet in de telefoonwinkel liggen. Ik heb in mijn haast niet eens mijn voicemail ingesproken. Bellers horen nu het geluid van de trein van Tilburg naar Breda, als ik eens niet opneem. Hoeveel duidelijker kon ik mezelf maken, dat ook die leest niet aan mij is besteed? Alweer een potentieel talent minder. Ik houd het maar gewoon bij schrijven. Klare taal. Daar kunnen de vrienden telefoonverkopers in ieder geval nog iets van leren.