Hoe een Faudte Avond een heel fout weekend werd

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl. Daarnaast is hij eigenaar van communicatiebureau ’t Schrijfblok. “

Ik keek er al een tijdje naar uit. Afgelopen zaterdag was het zover. De eerste editie van een heuse Faudte Avond in de Tilburgse buurtkroeg De Troubadour. Een uitgelezen kans om eindelijk eens in een trainingsbroek en op badslippers biertjes te gaan drinken. Ik had heel mijn agenda leeggestreept om het maar vooral niet te hoeven missen. De kater die de dag erop ongetwijfeld zou volgen, was groter dan ik ooit kon vermoeden.

Mijn agenda leegstrepen bleek een onmogelijke taak. Niet omdat ik andere dingen niet kon afzeggen, maar meer uit een praktisch oogpunt. De strepen op mijn agenda maakten het stukje papier van alles, maar zeker niet leeg. Het mocht de pret niet drukken. Ik kon in ieder geval gaan. Speciaal voor de gelegenheid kleedde ik me aan zoals ik normaal gesproken niet over straat zou mogen. Afgelopen zaterdag wel en daar wilde ik dankbaar gebruik van maken. De avond verliep zoals gehoopt. Dolle pret, foute muziek en in een straf tempo op weg naar de kater die ik mezelf onbewust had beloofd. Prima! Ik kan niet wachten op editie twee.

Wat me minder gelukkig stemde, was een van de gebeurtenissen op de dag na de avond ervoor. De hoofdpijn zorgde zelfs voor last van mijn ogen. Tussen half drie en kwart over vier ’s middags was het nog niet weg. Ik keek er bijkans scheel van. Vanaf de bank zag ik Willem II dapper ten strijde trekken tegen FC Groningen. ‘Onze jongens’ speelden met volle overgave, maar konden niet voorkomen dat Groningen beter was. Ik moest mijn best doen om me te concentreren op wat ik zag. Dat laatste pilsje was wellicht de grootste fout van de hele Faudte Avond. De tweede helft was nog maar net op gang toen Willem II een penalty kreeg. Mooi! Dat gaf de burger moed. Nog geen drie minuten later, was het minder mooi. Ook Groningen kreeg een strafschop. Na vermeend hands van aanvoerder Swinkels. Ik viel van de bank van verbazing! Was mijn blik nog zo vertroebeld dat ik het helemaal verkeerd had gezien? Ik dacht toch echt dat Swinkels de bal tegenhield met klok- en hamerspel. Het was het begin van het Tilburgse einde in het hoge Noorden. Om iets na kwart over vier zag ik na twee keer goed kijken, dat het scorebord een 7-1 uitslag aangaf. Het deed mijn hoofdpijn bijzonder weinig goed.

Nog wat meer minuten na kwart over vier. Scheidsrechter Kevin Blom, de leidsman van dienst in de Groningse Euroborg, was aan het woord. Hij had de rode kaart, na het zien van kraakheldere televisiebeelden, opnieuw beoordeeld. Zijn conclusie: Kevin had Willem II een beetje benadeeld en vond dat erg jammer. Zo dan! Daar schieten de Tricolores (bicolores trouwens, in uitwedstrijden) iets mee op. In de bus terug voelden ze zich ongetwijfeld als gevangenen die zojuist onder de douche in het cachot waren ‘gevisiteerd’ door celmaat Blom. Behoorlijk rauw rondom de sluitspier dus. De reis duurde vast een eeuwigheid. Mijn abonnement op De Kater was ook een flink stuk verlengd. Het Tilburgse voetbaldrama maakte het erger in plaats van minder. Ik dacht terug aan de stukjes die ik hier eerder over onze voetbaltrots heb geschreven. Dit gunde ik niemand.

Ik stopte mijn trainingsbroek en badslippers in een doosje en besloot om het pakket de volgende dag op te sturen naar Kevin Blom. Gewoon, naar het kantoor van de KNVB. Zou vast wel aankomen. Met een briefje erbij om hem te vragen de outfit bij zijn volgende fluitbeurt aan te trekken. Wie fout doet, die zich fout kleedt. Zoiets was mijn gedachte. Gisteren had ik spijt van mijn besluit. Scheidsrechter Blom is door de KNVB ‘veroordeeld’ tot het fluiten van een wedstrijd in de Belgische competitie. Het schijnt niet eens een grap te zijn. Ik weet niet helemaal zeker of mijn foute outfit daar wel op waarde wordt geschat. Voor hetzelfde geld is het aan de verkeerde kant van de Nederlandse grens heel gebruikelijk om met badslippers en witte sportsokken rond te hobbelen. Wie weet… Ik dacht nog eens terug aan de extra hoofdpijn die de beste man me had bezorgd. En aan hoe een Faudte Avond een heel fout weekend werd. De volgende keer kijk ik na zo’n feestje geen voetbal meer. Wie weet helpt het.