Hoes laken

Column van Hans Rube

Onno Hoes: ‘Ik heb geen recept, ik ben het recept!’

Van valse bescheidenheid kunnen we de toekomstig waarnemend burgemeester van Tilburg niet beschuldigen.Met grote blokletters adverteert de VVD’er zijn grote verdiensten in de publieke sector op zijn eigen website ‘Vanuit de veertig jaar ervaring beschikbaar om anderen met raad en daad te
ondersteunen’, zo beschrijft hij zichzelf.
En: ‘Hoes ondersteunt bij discussies over het al dan niet schenden van interne integriteitsregels die tegenwoordig aan de orde van de dag zijn.’

Zijn jongere zus, auteur en actrice Isa zou over het leven van Onno een intrigerend toneelstuk kunnen schrijven. Een schelmenroman, van het zwartste soort. Een politicus die viel en via zijn invloed in de liberale wereld rondom hem steeds weer een andere bestuurlijke functie kreeg. Een man die ook in de persoonlijke leefsfeer de tongen losmaakte en aan wie nu en dan toch een geur van niet geheel onbesproken gedrag is blijven kleven. Video-opnamen die in de rechtszaal belandden en vertrouwelijke mailtjes en app’jes die werden verstuurd, als burgemeester, die niet waren afgeschermd.

Als we Hoes laken, is het niet daarom echter.

Ik ben het namelijk volkomen eens met GroenLinks raadslid Nermin Agovic die stelt dat Hoes niet de burgemeester is waar Tilburg op zit te wachten. Een VVD-politicus die waarschijnlijk vanwege zijn goede contacten in de eigen partij naar onze stad wordt gestuurd, voor zijn zoveelste waarneembeurt.
Hoes vind dat het best wel meevalt met het aantal van 50.000 gedode Palestijnen in Gaza en op de Westoever op een bevolking van 2 miljoen. In Afrika gaan momenteel meer mensen dood in oorlogen, meent hij.

Zo kan ik er nog wel een paar verzinnen: de genocide in Rwanda, ongeveer 500.000 en misschien wel 1 miljoen doden. Viel best mee, was nog 30 procent van de bevolking over, toch Onno?
Of de genocide op de Armeense bevolking, ongeveer een miljoen mensen werden gedood. Valt best wel mee, er leven nog steeds Armenen.

Ik las het boek ‘De Sleutels van het huis’ van mijn collega-journalist Sami al-Arjamil, verslaggever in Gaza. Per leesbeurt kwam ik niet verder dan ongeveer vijftien pagina’s in zijn dagboek. Boos en verdrietig en eigenlijk ontzettend kwaad moest ik het steeds weer wegleggen. Minutieus beschrijft
hij het moedwillig doden van kinderen omdat Israel de toekomstige Palestijnse generatie wil uitroeien. Hij legt het blokkeren van internetverbindingen vast, bommen op scholen en ziekenhuizen met daar
velden vol lichaamsdelen.

Sami kan vluchten naar Egypte terwijl zijn achtergebleven collega’s die zelfde maand nog massaal door Israel worden afgeknald. Hoe minder getuigenissen ongecensureerd naar buiten komen, des te beter voor het totalitaire en ondemocratische regime van de bezetter.
GL-raadslid Nermin Agovic is als kind tijdens de burgeroorlog kunnen vluchten uit Bosnië. Hij weet wat oorlog is. Ook toen mocht niemand de gruwelen zien. Toen ik daar als journalist rondliep werd door de Serviërs 1000 Duitse mark betaald voor elke (verplichte) journalistenpenning die van de nek van een
gedode verslaggever kon worden afgerukt.

Zij werden afgevoerd in een hoeslaken.

Ach, viel best wel mee, die paar doden op de Balkan.