Hondengek

Veel gekker kan het niet worden.
Dacht ik.

Al langer zag ik glunderende volwassen kerels met een hondje onder hun jas, waarvan ik alleen nog het koppie zag. Het beest mocht meesmikkelen van een pizza, nam een likje van baasjes ijs en kreeg daarna een kus van de eigenaar.

Maar, het kan altijd echt nog gekker, blijkt in de loop der jaren.

Honden in een kinderwagen, zonder kind.
Die dieren kunnen niet meer lopen, was mijn vermoeden. De baasjes vinden het waarschijnlijk moeilijk om afscheid van hun huisgenoot te nemen voor ze helemaal kreupel en incontinent zijn.

Helaas was dat niet de achterliggende oorzaak.
De baasjes vinden het gewoon leuk om hun hond mee te nemen naar een overvolle winkelstraat, een camping of een veel te luid en drukbezocht festival.
Daarom zie je tegenwoordig honden met oorkleppen op.
Niet omdat die beesten het leuk vinden om op die manier toch meegenomen te worden, maar omdat de baasjes het voor zichzelf zo zielig vinden als hun huisdier eindelijk een weekeinde alleen thuis heerlijk lekker lui op de grond ligt, zonder de hele dag op commando blij kwispelend te moeten aanhoren hoe het baasje aandacht wil.

Het kan helaas echter nog veel gekker, zag ik afgelopen weekeinde op het terras van de Oude Markt.
Een hond met een cape en zonneklepje met een soort van mutsje in een haute couture mandje, met draagzakje.

Het vertroetelen en koesteren van huisdieren vind ik prima want het kan bij sommige baasjes eenzaamheid doen verdwijnen. De manier waarop die beesten aandacht krijgen gaat tegenwoordig in mijn beleving veel te ver.

Honden krijgen in onze rijke westerse samenleving van hun baasjes onwaarschijnlijke en onnatuurlijke kinderlijke behoeften toegedicht. Dat steekt me, omdat miljoenen mensenkinderen over de hele wereld
nauwelijks te eten hebben, niet naar school mogen omdat ze geen bovenkleding of schoeisel hebben, of omdat het ‘maar meisjes zijn’.

Medische zorg is voor velen uitgesloten, of kinderen worden doelbewust uitgehongerd door misdadige bezetters op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza. Voor hen geen wandelwagentje of zonneklepje.

Hier in onze binnenstad ligt regelmatig een hele dikke hondendrol, midden op straat of op onze stoep.
Dat beest kan er niks aan doen dat het baasje uit onze buurt het vertikt om die troep op te ruimen.

Recent sprak ik zo’n hondenbezitter aan op het feit dat hij zijn hond tegen onze planten liet pissen. Die planten staan er om de wijk op te fleuren en kunnen niet tegen urine. Of ik wel begreep dat dat dier het ‘toch ergens moest doen?’, was het narrige antwoord.
De straat is breed genoeg en er staan lantaarnpalen, opperde ik.

Langer geleden sprak een huiseigenaar bij ons om de hoek een passant met hond aan omdat die het nodig vond dat dier tegen zijn net gerestaureerde gevel te laten pissen. Ook die kreeg een grote bek.

Als het toch niet gekker kan dan het nu al is, stel ik voor ter bescherming van onze leefomgeving alle honden in Tilburg te voorzien van een luier. Moet kunnen, die passen vast wel in een kinderwagen voor honden. En de beesten die wel lopen, worden gewoon thuis verschoond. Dan zijn die beesten voor hun baasje helemaal net kinderen!