Muntjes in de kar

Column van Hans Rube

“Een leuke stad om uit te gaan.” Zo typeert deze automatiseringsexpert Tilburg.
Hij zit op het terras genoeglijk aan zijn sigaar te lurken, genietend van de omgeving. ‘Ik geef hier een paar dagen trainingen. Enkele weken geleden was ik voor het eerst in de stad. Ik kende Tilburg totaal niet, in mijn beleving reisde ik af naar een grauwe saaie provinciestad’
Dat viel dus mee, werp ik hem voor de voeten.

‘Zeker, hier is elke avond wat te doen. Als ik mijn hotel uitloop hoef ik alleen maar te kiezen welke kant ik vandaag opga.’
Amsterdam en omgeving is waar hij normaal verblijft. Trainingen geeft hij door het hele land. Laatst nog in Eindhoven. ‘Die stad viel me zwaar tegen. Er zijn wel veel meer winkels, maar het uitgaan is onvergelijkbaar met Tilburg.’

De lofzang uit de hoofdstedelijke regio geeft de (Til)burger moed.
Vanmorgen nog liep een dame te klagen over de aanhoudende rotzooi in de straten van het centrum. Of het nu zo moeilijk is voor de gemeente om elke avond na zessen een schoonmaakkarretje te laten vegen, vroeg ze zich af. ‘En als ze dan de prullenbakken meteen leeghalen, is het ’s morgens tenminste schoon. Nu waait het afval vaak de hele stad door.’

Een bekende klacht, de man die trouw elke dag met een kniptang ons deel van het centrum bijhoudt, heeft hem ook. Op de stoepen wemelt het van de sigarettenpeuken. Blikjes zijn er tegenwoordig een stuk minder, maar de bekers van McDonalds zwerven overal. Hij laat zich desondanks geen enkele dag ontmoedigen. Sterker nog, deze BAT-medewerker kun je zelfs geen enkele dag betrappen op een chagrijnig gezicht. Zijn wijk is zijn koninkrijk en hij ruimt ‘onze’ rotzooi nauwgezet als geen ander.

Vriendelijkheid kost geen tijd. Zoals onder kassapersoneel dat de klanten begroet bij hun binnenkomst en dat je ook nog een fijne dag wenst als je de boodschappen hebt ingepakt.
Het echtpaar dat bij de supermarkt aan de Korvelseweg gezamenlijk de boodschappen uit het karretje haalt maakt daar een lolletje van. Mijn eigen wagentje wenst vandaag alleen een 50 eurocent muntstuk te ontvangen, terwijl ik daarvoor meestal een hele euro in mijn jaszak bewaar.

Het vrolijke echtpaar schiet te hulp. ‘Hier, neem deze penning maar. Die passen in alle karretjes’, zegt de man, als hij zijn winkelwagentje leeg heeft. ‘We hebben er toch nog meer. Het haakje krijg je erbij, voor aan de sleutelbos.’

Het zijn deze kleine dingen die het dagelijks leven zoveel aangenamer maken en die me een opgeruimd gevoel geven.
Morgen steek ik zelf een paar van die oude PvdA-muntjes in mijn zak. Om ook uit te delen, vanzelfsprekend. Je weet maar nooit wat dat nog kan opleveren.