Regels zijn regels bij VGZ

Gastbijdrage van Perry Janssen

En plots kreeg ik een heuse brief van VGZ, dat was lang geleden. De inhoud was kort en raadselachtig, zonder verdere uitleg: “op verzoek van de Gemeente Tilburg” kreeg ik een nieuwe polis. Ook op mijn persoonlijke VGZ-pagina werd ik niets wijzer, afwachten dan maar.

Inmiddels had ik mijn maandelijkse portie medicijnen opgehaald, was naar de mondhygiëniste geweest en had een bezoek aan mijn tandarts gebracht. Na enkele weken kreeg ik een vergoedingenoverzicht toegestuurd van VGZ en daaruit bleek dat er plotseling erg veel kosten niet meer werden vergoed.

Er ging een lampje branden … een nieuwe polis ? Ik belde met het CWI en daar bezwoer men mij dat niemand van de gemeente had verzocht om mijn polis te wijzigen.

Enkele dagen later kwam eindelijk de brief die aan alle onzekerheid een eind maakte: VGZ had mij geroyeerd uit het zogenaamde Gemeentepakket (een voorziening voor alle arme stakkers in Tilburg) en verbannen naar het Basispakket zonder Aanvullende Verzekering en zonder Tandartskostenverzekering. En dat alles wegens het niet nakomen van een aflossingsregeling…

Ai, dat is lastig als je hartpatiënt bent, chronisch medicijnen slikt en ook nog eens een medische indicatie voor de tandarts en mondhygiëniste hebt. Maar hoe heeft het zover kunnen komen? Daarvoor gaan we even terug in de tijd.

Het jaar daarvoor was ik niet in staat om eigen bijdrages en mijn eigen risico te betalen, de hoogte van de bijstandsuitkering liet dat niet toe (en nog steeds niet). Ik belde met VGZ en deze adviseerde me om op www.mijnvgz.nl zelf een regeling te treffen, dat kon online, heel makkelijk. “Maar mevrouw, mijn probleem is dat ik geen geld heb om een regeling af te sluiten.” Tja, maar dat kon niet en dat mocht niet. Volgens de leveringsvoorwaarden zou het achterstallige bedrag dan meteen naar de deurwaarder gaan en ik zou uit het “Gemeentepakket” gezet worden.

Na een hartinfarct ben je erg zuinig op je gezondheid en bovendien was ik nogal gehecht aan mijn gebit. Enigszins in paniek en bang voor hoge kosten besloot ik via de website een regeling af te sluiten. 8 maanden om honderden euro’s af te lossen terwijl je weet dat je het geld niet hebt en ondertussen maandelijks een nieuwe schuld opbouwt, je bent immers chronisch ziek en de bijstand blijft hetzelfde.

Enige tijd later ontving ik een bericht van de Belastingdienst dat ik 600 euro moest terugbetalen betreffende teveel ontvangen toeslagen in het jaar 2012. Mijn voormalige boekhouder was inmiddels gestorven en ik kon qua cijfermateriaal het tegendeel niet bewijzen. Ik belde met de Belastingdienst en vroeg brutaal om kwijtschelding. Resultaat was dat de daaropvolgende 6 maanden geld van mijn uitkering werd ingehouden. Murphey’s Law in de praktijk.

Oeps, nu ging ik ook achterlopen met het betalen van de maandpremie van VGZ. Na een achterstand van twee maanden besloot ik om via de website een nieuwe regeling af te sluiten. Nou ja, regeling, meer het vooruit schuiven van problemen. De site is erg vriendelijk en tovert in een seconde het achterstallige bedrag op het scherm. Mooie blauwe knop en als je daarop drukt zijn je problemen heel even opgelost. Maar goed, ik had een nieuwe betalingsregeling!

En het goede nieuws was dat ik die nog redelijk na kon komen door nog creatiever te gaan boekhouden. Maar toch, ik besefte wel dat dit fout moest gaan. Angst is een slechte raadgever, altijd al geweest. Ik besloot mijn licht eens op te steken bij Maatschappelijk Werk en maakte een afspraak. Daar werd na een kort gesprek geconcludeerd dat mijn maandelijks budget slechts 4 euro (!) was. Hoe ik dat kon overleven? Simpel, door te schuiven met rekeningen, wetende dat dit spaak ging lopen. Mij werd op het hart gedrukt om uitsluitend de maandelijkse kosten te voldoen en onmiddellijk alle afbetalingsregelingen stop te zetten. Natuurlijk wel met opgaaf van reden en met de uitdrukkelijke opmerking dat er in de toekomst geen aflossingscapaciteit zou zijn.

Wat schetst mijn verbazing ? Begrip en coulance van alle zijden… behalve van VGZ. VGZ pakte alle kosten bij elkaar en deponeerde ze bij een deurwaarderskantoor. En naar nu bleek vanwege het niet betalen van “de eerste” afgesproken afbetalingsregeling. “Ja maar die is via de website toch overgeheveld naar een nieuwe (tweede) regeling?“ “Nee meneer, u heeft een nieuwe regeling afgesloten voor nieuwe openstaande posten.“ “Nee mevrouw, want in de voorwaarden op uw site staat dat niemand twee afbetalingsregelingen tegelijkertijd kan afsluiten.” “Oh, dat is dan een fout op de site.” “Inderdaad, ik ben in de veronderstelling dat ik één regeling heb die ik nog steeds nakom. Ik wil dus graag terug naar mijn Gemeentepakket met Tandarts.”

De vriendelijke medewerkster begrijpt mijn punt en zal wel “even” bellen met de afdeling Incasso, want dit is wel erg vervelend voor me. Na enige minuten klinkt: “Ik kan niets meer voor u doen” door de hoorn. “Pardon? VGZ maakt een fout en ik kan het verder uitzoeken met een Basisverzekering?” Inderdaad: “sorry”.

Terug naar Maatschappelijk Werk maar weer. En zie, uit één van de vele fondsen en potjes wordt VGZ een voorstel gedaan: het gehele achterstallige bedrag wordt betaald op voorwaarde dat ondergetekende met terugwerkende kracht terug kan keren in het Gemeentepakket. “Win-win situatie” zou je zeggen, VGZ het achterstallige geld, ik mijn verzekering terug. Nee nee, niet bij VGZ! Regels zijn regels, betalen en anders kun je ook volgend jaar geen verzekering krijgen … Alles blijft bij het oude: een nooit meer op te hoesten bedrag staat geparkeerd bij de deurwaarder, kosten lopen op, geen vooruitzicht op een oplossing.

Inmiddels heeft mijn tandarts een begroting gemaakt van de opgelopen schade aan mijn gebit: bijna 1100 euro. Kan ik straks nog naar die tandarts en mondhygiëniste? Krijg ik nog medicijnen? Deze ziektekostenverzekeraar komt nu aan mijn gezondheid en dat is in mijn geval wel het laatste wat me mag overkomen. Een bedrijf dat het welzijn van mensen / klanten hoog in het vaandel heeft staan, gebruiksvriendelijk en publieksvriendelijk. Tja, VGZ … volgens mij kan ik gewoon doodvallen.