Spring naar inhoud

2

De gemiddelde leestijd bedraagt: 3 minuten

Gastbijdrage van Karin Bruers, onderneemster, cabaretière, presentatrice en schrijfster.

Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.
Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.

Negen jaar geleden ben ik met steun van vele Tilburgse ondernemers en wijken het duizend-bankjes project gestart met de SocialSofa als blikvanger. Het project tegen de sociale verkilling is een groot succes geworden, meer dan 1000 banken staan inmiddels verspreid door heel Nederland.

Na de opstartfase ben ik met Joost Eijkens in zee gegaan. Dat bleek een vergissing. Een sociaal onderneemster met een commercieel ondernemer samen aan het roer van een sociaal project, dat werkte niet. Ik voelde me gedwongen mijn bedrijf over te dragen aan Eijkens. Het project SocialSofa is vervolgens volledig in het sociale slop geraakt ten gunste van persoonlijke commerciële belangen van de nieuwe aandeelhouder. ...lees verder "Karin Bruers: “Sociaal vs. commercieel ondernemerschap”"

De gemiddelde leestijd bedraagt: < 1 minuut
Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.
Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.

Het re-integratiebedrijf Cardan, onder meer bekend van de Social Sofa's, Talentflex en Villa Cardan heeft Surseance van Betaling aangevraagd. Het bedrijf dat gevestigd is in de Talent Square in Tilburg, heeft veel omzet verloren doordat de gemeente Tilburg vorig jaar een vier-jarig-contract is aangegaan met Sagènn na een openbare aanbesteding.

In het Brabants Dagblad stelt directeur Joost Eijkens dat hij de surséance heeft aangevraagd om erger te voorkomen.  Het is nog niet duidelijk of onderdelen van het bedrijf zelfstandig verder kunnen gaan. ...lees verder "Naderend faillissement voor Cardan"

De gemiddelde leestijd bedraagt: 2 minuten

wbb_06_gijsmaijenTilburgse kinderen van 8 tot en met 12 jaar oud konden meedoen aan een leuke ontwerpactie voor twee Social Sofa’s op Stadsplein Forum in de Reeshof.

Tijdens de Open Dag van Stadsplein Forum op 21 september werden de twee winnaars bekendgemaakt en konden alle inzenders een cadeau ophalen. Uit handen van wijkwethouder Hans Kokke en Johan Dunnewijk, directeur WonenBreburg kregen de jonge winnaars hun prijs uitgereikt. ...lees verder "Twee winnaars mooiste ontwerpen Social Sofa’s bekendgemaakt!"

1

De gemiddelde leestijd bedraagt: 2 minuten
Ook het Duvelhok doet dit jaar mee aan de Open Monumentendag.
Het Duvelhok aan de St. Jozephstraat

De Tilburgse cabaretière Karin Bruers, jaren geleden bekend geworden van 't Bènkske koopt het 'Duvelhok'. Karin Breurs, ook de bedenker van Social Sofa, wil in deze voormalige textielfabriek in het centrum van de stad, een 'social salon' beginnen, een kapsalon waar ouderen en demente mensen hun haar kunnen laten verzorgen, maar waar ze vooral andere mensen kunnen ontmoeten. Verder komt in het gebouw een glas- en mozaïekatelier en kunnen kunstenaars er hun werk tonen. Karin Bruers, bekend van haar theatershows en - sinds kort - haar boeken, zal het Duvelhok ook zelf als werkplek gaan gebruiken. In de zomer gaat zij in het oude pand een experiment met een-op-een talkshows doen, als pilot voor Omroep Brabant. ...lees verder "Karin Bruers begint ‘social salon’ in het Duvelhok"

De gemiddelde leestijd bedraagt: < 1 minuut

Op zijn foto-blog TilburgDailyPhoto toont Peter van den Besselaar iedere dag een foto van Tilburg. "Schôon… voor wie het wil zien. Je moet er soms wat moeite voor doen. Maar: als ge ’t hier niet ziet, ziede ‘t daor ook nie." Voor Tilburgers.nl selecteert hij elke zondag een 'foto van de week'

Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.
Social Sofa, geplaatst aan het Sint Anna plein, waar vroeger Vincent van Gogh woonde tijdens zijn studie in Tilburg.

De gemiddelde leestijd bedraagt: 2 minuten

Op zijn foto-blog TilburgDailyPhoto toont Peter van den Besselaar iedere dag een foto van Tilburg. "Schôon… voor wie het wil zien. Je moet er soms wat moeite voor doen. Maar: als ge ’t hier niet ziet, ziede ‘t daor ook nie." Voor Tilburgers.nl selecteert hij elke zondag een 'foto van de week'.

Tilburg in Amsterdam. Het was warm toen deze blogger deze week over het Rokin liep in Amsterdam. Geestelijk verkwikt door twee kleine theatervoorstellingen. Daarin stond centraal hoe je je kunt verplaatsen naar en in een ander. Hoe kan je iemand met een andere wereld, een vreemd lichaam, een eigen ruimte of een onbekende taal, leren kennen en begrijpen. “De appel valt altijd vér van de boom”, hoorde ik een actrice, die zich de vraag stelde ‘Wat doe je als de wereld om je heen opeens niet meer lijkt te kloppen met jouw wereld?”. Enfin, in die gemoedsstemming valt mijn oog op drie social sofas naast elkaar. De buurtbank om een praatje te maken. Twee met de bij Tilburgers bekende vorm en fraaie mozaïeken. En een divan die gemaakt is om als Cleopatra lekker lui te gaan liggen. Ik heb even gecheckt. Zijn het onze Social Sofas? En ja… dan loopt deze Tilburger gewoon trots te zijn in onze hoofdstad. Het is immers Karin Bruers die de Social Sofas heeft bedacht. Tilburg in Amsterdam. Een schôon exportproduct. Klik HIER voor de website. Op deze divan ga je lekker lui liggen. “Liggen” kan verschillende betekenissen hebben in het Tilburgs. Ónder diejen èèk liggen veul èèkels. Maar ook: Mèn leej ie, mar heur kòs ie nie veele.
>http://socialsofa.com/

1

De gemiddelde leestijd bedraagt: 4 minuten

“Miel Blok is Tilburger en auteur van het boek ‘Ik ben mijn beste vriend‘. Hij heeft een wekelijkse column op Tilburgers.nl “

“Die bank in de woonkamer kan echt niet meer, hoor. Dat ziet er inmiddels gewoon asociaal uit.” Dat was het commentaar waar ik het een tijdje geleden mee kon doen. Ik heb nog even geprobeerd om me te verzetten. Helaas. Langer dan een halve dag hield ik het niet vol. Het was alsof we teruggingen naar 1940 en het Nederlandse leger probeerde de oprukkende Duitsers tegen te houden. Ook niet bijster succesvol. Al snel zat ik als een brave onderworpene te denken aan een oplossing voor wat mijn overheerser asociaal had genoemd.

Mijn favoriete zitplaats werd geschoffeerd en ik zou liegen als ik zei dat het me niet een klein beetje pijn deed. En dat van de dame met wie ik mijn huis deel. Mooi is dat! Ik heb mijn bank altijd gewaardeerd om de herinneringen. Na een tijdje raak je gehecht aan zo’n hangplek. Ik verbaasde me een beetje om het gebrek aan inlevingsvermogen waarmee ik werd geconfronteerd. Mijn vriendin zou het vast niet leuk vinden als ik over een jaar of 30 zou zeggen dat ik haar aan de straat zou zetten. Omdat zij ook niet aan de tand des tijds was ontsnapt. Maar goed. Een bank schijnt geen gevoel te hebben. Een brievenbus vol foldertjes van meubelzaken later, kon ik de kwalificatie ‘asociaal’ nog steeds niet uit mijn hoofd krijgen. Het begon aan me te knagen.

Digitale Nederlander die ik ben, begon ik online te zoeken naar een passende oplossing. Tot mijn grote verbazing vond ik haar in Tilburg. Aan het Wilhelminakanaal! In het pand van Cardan Payroll zetelt ook Social Sofa, het bedenksel van cabaretière Karin Bruers. Een social sofa... Ik wreef eens in mijn ogen om zeker te weten dat de letters op mijn scherm me niet in de luren legden. Integendeel! De filosofie vertelde me dat een bank van Karin Bruers uitstekend geschikt was om mensen met elkaar in contact te brengen. Sociaal dus. Mijn interesse was meteen gewekt. Ik neem kritiek altijd serieus. Zeker als het gaat om dingen waaraan ik ben gehecht. De woorden hadden me diep geraakt en ik wilde niemand ooit nog een kans geven om hetzelfde te zeggen.

Ik besloot een kijkje te gaan nemen in de bankenwinkel aan het water. Een keur aan felgekleurde zitplekken stond opgesteld. Groepen mensen stonden te knutselen met kleine stukjes tegel om nieuwe te maken. Mozaїekjes als bekleding voor betonnen banken. Het zag er fascinerend uit. Ik vroeg me wel af of dat sociale gedoe niet wat Spartaans aan de billen zou voelen. Of in ieder geval erg koud. Maar goed. Ik moest en zou een sociale bank hebben. Al was het maar om toekomstige kritiek al bij voorbaat de kop in te drukken. Om het zekere voor het onzekere te nemen, besloot ik nog een stap verder te gaan. Ik wilde een supersociale sofa. Al was het maar op het oog. Kopers kunnen hun eigen mozaїekwerk ontwerpen voor hun bank. Ik krabbelde snel iets op een blaadje en zou de makers vervolgens, binnen het kader van mijn schetsje, de vrije hand geven. Het was tijd om terug naar huis te gaan.

Een week of wat later zou mijn bank klaar zijn. Heel netjes werd ik van tevoren gebeld met een datum en tijdstip voor de aflevering. Het kostte een paar centjes, zo’n social sofa, maar dan hoefde ik hem ook niet op te halen aan de Goirke Kanaaldijk. Toen mijn bel ging en ik naar buiten liep, zag ik dat mijn denkwerk subliem was geweest. Ophalen leek niet echt een optie. Ik woon op de tweede etage en ik zag een hoogwerker voor de galerij staan. Het betonnen gevaarte woog een paar ton! Na een kleine verbouwing van mijn appartement, stond ze binnen. Mijn nieuwe bank. Compleet met instant-bezoek. Gemozaїekte tegeltjesmensen zouden voor altijd mijn woonkamer vullen. Kon het nog socialer? Om op mijn bank te zitten, moest ik zelfs steeds bij een van hen op schoot kruipen. De gezelligheid leek welhaast geen einde te kennen! Daar zou mijn vriendin dus mooi nooit meer iets over kunnen zeggen. Tevreden wreef ik in mijn handen terwijl ik mijn aanwinst bekeek. Diezelfde avond zaten we samen gezellig televisie te kijken. Samen met ons permanente porseleinen bezoek. Om de drie seconden moesten we even gaan verzitten. Omdat te lang in dezelfde positie wat pijn deed. De verknipte tegeltjes waren bovendien zo glad, dat we steeds onderuit zakten. We legden wat matjes op de social sofas om het glijden tegen te gaan. Probleem was dat zo niemand de gemozaїekte mensen nog kon zien. Mijn vriendin keek me wat vragend aan. Ik kon niet anders dan haar blik ontwijken. Een erg goed idee vond ik het na een half uur televisie kijken al niet meer. De weken erop gingen we iedere avond op bezoek bij kennissen, familie en vrienden. Om maar niet op de harde, koude en gladde social sofa te hoeven zitten. Mensen bij ons thuis uitnodigen, was vanaf dat moment uit den boze. Lekker sociaal...