Tilburg muziekstad

Column van Hans Rube

Muzikale helden heeft Tilburg in de afgelopen decennia volop gehad. Onze stad was na Den Haag in de jaren zestig het voornaamste ‘beat-centrum’ van Nederland. Rock&Roll-bandjes, veel Indo-pop en jongeren die zich lieten inspirereren door Elvis, The Beatles en The Rolling Stones: tot op het Heuvelplein en in talloze kroegen of het oude Boerke Mutsaers werd elk weekeinde gedanst op muziek van lokale bands, zoals Les Cruches of The Bubbles.

Een blijvend eerbetoon aan al die groepen, pioniers, hadden we natuurlijk al lang moeten hebben. Gelukkig kregen we wel Poppodium 013 en een rock-academie. Maar… voor bijvoorbeeld de man die veel van die jongeren gitaar en accordeon leerde spelen, Bill Coolen, is er echter niks.

Voor liefhebbers van de Tilburgse muziekcultuur hebben oud-collega Paul Geerts en ik een paar jaar geleden een overzichtswerk geschreven, dat vijftig jaar popmuziek bestrijkt. Ik zag het boek recent op bol.com voorbijkomen, een tweedehands exemplaar voor een prijs die hoger ligt dan waarvoor het destijds in de winkel lag.
Bill Coolen komt hier natuurlijk in voor.

Wie ook een prominente plek in ons werk kreeg was Henny (Hennie) Vrienten. Geboren in Hilvarenbeek, maar later verhuisd naar Tilburg voor hij definitief vertrok naar Amsterdam.

Vrienten refereert in een aantal van zijn teksten regelmatig aan Tilburg, met Doe Maar zingt hij op ‘Doris Day en andere stukken’ over een aardig tentje met een aardig bandje: het is de inmiddels verdwenen befaamde ‘Spoel’ aan de Fabrieksstraat met de band van zijn goede vriend Tom America.

Het huis van Henny is helaas ook weg, maar het parkje tegenover zijn voormalige woning aan de Bisschop Zwijssenstraat is er nog wel. Hoe leuk zou het zijn om daar een basgitaar te plaatsen, uitgehakt in steen. Even verderop de hoek om, in de Piusstraat, had Bill Coolen zijn befaamde muziekwinkel.
Twee vliegen in een klap.

Tom America en een groep andere muziekliefhebbers werken momenteel aan plannen voor een blijvend eerbetoon aan Vrienten. Hoe en wat dat gaat worden is nog geheim. Wat niet geheim is gebleven zijn de plannen voor een Tilburgse rockopera: Tommy.

Dat gaat over de platenzaak bekend van de befaamde gele plasticzak met opdruk. Ooit sierden ze het pandje aan de Nieuwlandstraat, waar nu de cafe Noir zit, en waar Peter Luiten lange tijd zijn winkel had. Uiteindelijk verhuisde hij via via naar het hoekpand Mariastraat/Nieuwlandstraat, met een stripwinkel en gebruikte kleding op de eerste etage.

Bij Tommy heb ik heel wat euro’s en guldens achtergelaten, vanaf het allereerste moment toen hij begon aan de Korvelseweg. Het leuke van die zaak bleef dat alle mensen die er werkten hun eigen specialiteit hadden. Soms hoorde ik een band op de radio, maar miste ik de afkondiging. Of je pikte iets op tijdens de vakantie. Even het melodietje ‘hummen’ en vaak konden de ‘jongens’ je helpen aan de juiste band, muziekzaak Sounds in de Nieuwlandstraat heeft nu nog steeds diezelfde spirit.

De gele zakken verschenen over heel de wereld na een oproep van Peter om een vakantiefoto met platenzak op te sturen, vanaf een bergtop of aan het strand. Ze konden het zo gek niet verzinnen of de polaroidfoto’s stroomden er mee binnen. De etalageruit werd en mee dichtgeplakt.

Cafe Noir wordt deze week weer even Tommy als onder andere Ron Antens en Frank van Pamelen hun muzikale ode aan Tommy en de in 2022 overleden Peter Luiten presenteren. Mijn oud Collega Ben Ackermans deed met talloze interviews het veldwerk. In 2026 wordt dus alsnog gewerkt aan een eerbetoon voor de Tilburgse popmuziek.
Het werd tijd.