Voor een duppie geboren

Tilburg Trakteert!! Niets is minder waar!

Wanneer de lentekriebels haar eerste symptomen laat voelen, verandert Tilburg in een ware evenementenstad.

Tilburg zingt, Festival van het levenslied, De muzeconcerten. En ga zo maar door!

In onze optiek een geweldige manier om onze stad te promoten en de burgers kans te geven op momenten trots te zijn op hun stad, wij zijn dat (met vlagen) namelijk wel!

Na een periode van voornamelijk “bureauwerk” vonden we het daarom nu tijd om wat veldwerk te verrichten.
Eerlijk is eerlijk, zelfs Broedertwist heeft genoten van het Festival van het levenslied!!

Met lichte verbazing en plaatsvervangende schaamte hebben we geluisterd naar Monique Smit die een 9 jarig meisje door de microfoon “ Welke fafafantasieën heb jij, wanneer je naar me kijkt?” liet zingen, maar dat mocht de pret niet drukken!

Wij waren er niet voor de muziek, wij waren er voor het evenement!

Tilburg op z’n best! Hard zingend op de meest afschuwelijke liedjes en een feest maken!

Met een lichte gloed op onze wangen moeten we toegeven dat het feestje geweldig was! Als we ons over de muziek heen kunnen zetten, zien we eigenlijk alleen maar een feestende massa en daar genoten we van!

Goed, ook moeten we toegeven; wij zijn één keer voor de muziek geweest. Één keer… Ramses Shaffy. Tranen bungelden over onze wangen toen we deze man mochten zien. Wat een geweldenaar, wat een gemis voor de Nederlandstalige muziek en wat een eer dat we hem de hand nog hebben mogen schudden. Een ware traktatie waar we Tilburg nog steeds dankbaar voor zijn.

Ook van “Tilburg Trakteert”: vorig weekend werd HapStap georganiseerd, ook een geweldig “gezellig” evenement!

Wanneer de eerste zonnestralen onze stad omhelzen, worden rokjes uit de kast getrokken en stromen onze terrassen vol. Zo ook afgelopen weekend!

We trokken dus op Eerste Pinksterdag naar de Interpolistuin. HapStap stond dus op het programma, dus waarom niet?

Wat we daar aantroffen was opmerkelijk. Als Sodom en Gomorra bestaat, moet het er echt zo uitzien!

Waar HapStap (de naam impliceert het al) om wat te happen en te stappen zou moeten gaan, moet men bij de organisatie toch eens overwegen om het Zuip Schuit te noemen of iets dergelijks.

Want het gaat niet om het hapstappen. Nee, het gaat om zien en gezien te worden. Het gaat om profileren!

Dames en heren die zich zo opgedoft hebben, alsof ze op het punt staan een René Froger of een Toppersconcert te bezoeken, staan er te tanken alsof hun leven er vanaf hangt.

De dames steken elkaar de ogen uit met de nieuwste oppervlakkigheden en de heren staan te zuipen, netwerken ook wel in de volksmond genoemd.

De huidskleur is door blauwe lampen zo natuurlijk mogelijk Play Doh bruin gekleurd, waardoor de witte korstjes onder hun neus nog beter zichtbaar zijn.

De kinderen er uiteraard bij, lopen wat verveeld rond in hun veel te witte en of lichte kleding. De ouders met hun zonnebrillen nonchalant op het hoofd, doet men “gewoon” alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Vaak zijn deze mannen ondernemers, ondernemers in de breedste zin. Veelal BV’s in de bouwsegmenten en de autobranche. Hoe vaak zijn BV leeg getrokken is, failliet is verklaard of een doorstart heeft gemaakt zonder daar met kleerscheuren vanaf is gekomen? Daar wordt niet over gesproken, die grootspraak blijft tussen vrienden. Hij is er tenslotte beter van geworden.

Het Quasi-Kak Gajes smijt men hun knaken en behandelt het personeel ronduit schandalig. Tsja, met alleen dure kleding en een haarkleuring valt de afkomst echt niet te verhullen. Waarom?? Collega Miel Blok is van de spreekwoorden en gezegdes: “Kleren maken de man” en “ Als je voor een dubbeltje geboren bent, word je nooit een kwartje” spreken elkaar hier schromelijk tegen.

Tijdens een Toppersconcert loopt meer losgeld rond dan de Koninklijke Nederlandse Munt ooit geslagen kan hebben en toch doen ze zich voor als papiergeld. We kunnen ons niet voorstellen waarom je meer waard zou willen zijn. Met muntgeld is het makkelijker gepast te betalen dan met papiergeld en wat krijg je meestal terug als je met briefgeld betaalt?? Juist, muntgeld!

Geheel in deze filosofie werden dan ook de bonnen van vorig jaar in de ban gedaan en diende er dit jaar betaald te worden met munten. En nee niet zomaar munten, nee je had zelfs een munt die wel 10 muntjes waard was.

Eigenlijk hoorde je er niet meer bij als je je frikadelletje NIET met de “10 munten munt” afrekende. Frikadelletje? Ja, tuurlijk frikadelletje! Als je als een frikadel geboren bent, zul je nooit een biefstuk van de haas worden. Laat staan een rundercarpacchio!

Om over de muzikale omlijsting nog maar te zwijgen.

HapStap begon natuurlijk met de absolute top! Multitalent Roel van Velzen zorgde voor de opening.

Alles wat erna kwam was van een bedenkelijk niveau. Neem nu eens de zondagmiddag.

De middag/avond werd door een spreekstalmeester aan elkaar gepraat, die door heesheid niet eens te verstaan was.

Dan de artiesten. Een sympathieke jongeman kwam zingen. Hij wilde zo graag laten blijken dat hij altijd normaal is gebleven, dat hij het noodzakelijk vond om “gewoon” voor zijn naam te zetten.

Zijn naam? “Gewoon Huppeldepup”? Geen idee meer. Hij had zichzelf beter “Gewoon Slecht” kunnen noemen, dat had de lading veel beter gedekt.

Aan- en afgekondigd natuurlijk door “Kees Hees”, kwam het volgende pareltje. Ze zou verschillende talentenjachten hebben gewonnen en kwam nu HapStap veroveren.

Daar stond ze dan, het muurbloempje, en eerlijk is eerlijk, ze deed haar best! Ze zong voortdurend tegen het zuivere aan en ze haalde letterlijk alle uithalen bijna. Erg knap eigenlijk.

“Cor Schor” deed nog een duit in het zakje en toen het volgende 13 in een dozijn discobandje aftrapte was het tijd om te gaan.

Niet dat de gelouterde Hap Stappers maar iets van de muziek meekregen, die hadden het te druk met andere zaken.

Misschien moet HapStap in het vervolg toch echt een andere naam krijgen. ZuipSnuif ofzo?

Wellicht kan het vervroegd worden naar het Paasweekend? Misschien dat we het dan wel PoasKiep kunnen noemen? Deze twee stuivers keken het met lede ogen aan en misten het volk van het levenslied, daar hoefde niemand zich voor te doen als een ander. Daar is iedereen heerlijk “ normaal” gebleven.