WK-voetbal in Tilburg: “Ik word zo zenuwachtig als ik ernaar kijk”

Voor de eerste wedstrijd van Oranje, tegen Denemarken, gaan we de stad in om sfeer te proeven. Op het Piusplein, de Fanzone, is ex-stadsdichter, liedjesschrijver en presentator Frank van Pamelen present. Hij laat weten tijdens de wedstrijd een nieuw voetballied te schrijven en de bedoeling is dat het direct na het eindsignaal op de Fanzone moet worden gezongen. Radio Veronica zal het opnemen en Tom Pijnenburg zal het op You Tube zetten. Het is overal druk. Bijna iedereen is in het oranje gekleed. De toiletdames van de HEMA hebben het daarentegen erg rustig en keuvelen over een hondje dat ziek is en over gemeenschappelijke kennissen. “Ik geef niks om voetbal, wij horen de uitslag vanzelf wel”, zegt een van hen.

Wie door de Korte Heuvel fietst of loopt ziet aan beide zijden van de straat een oranje muur van ruggen. De Heuvel is zo goed als uitgestorven, daar hangen geen schermen en een groot leeg terras is natuurlijk niet in trek. Een paar jongens vrezen mijn camera. Nee, niet op de foto. Ze hebben ‘vrij genomen’ van school. De jongens zijn te jong om een café in te mogen en staan buiten op een verhoging naar een scherm te kijken dat daar is opgehangen.

Verder naar café De Plaats aan het Piusplein. Het is rust en nog steeds 0-0. Wilbert van Herwijnen in fluoriserend pak kijkt er naar de verrichtingen van Oranje. “Ik kijk elke wedstrijd ergens anders. Ik vind hier erg gezellig en er heerst een goede sfeer.” Hij vindt de wedstrijd aardig, maar merkt op dat het beter kan. Als in de eerste minuut van de tweede helft de Deense verdediger Simon Poulsen een voorzet van Van Persie in eigen goal kopt, barst een uitbundig gejuich los. Lawaai vult de lucht. Aan de overzijde van De Plaats wordt flink getoeterd. Een uitgelaten en feestelijke sfeer in de Tilburgse binnenstad.

Weer een goal, nu een echte, van Kuijt. Het gejuich wordt oorverdovend. “We are the champions” van Queen schalt door De Plaats. Mensen springen, de dag kan niet meer stuk voor hen. Buiten zit Hans van Vugt. Neemt het lawaai toe, dan kijkt hij even binnen naar de wedstrijd. “Ik volg het wel hoor, maar ik word zo zenuwachtig als ik ernaar kijk.” Het eindsignaal klinkt. De glazen worden weer eens gevuld. De eerste winst is binnen, het feest kan beginnen.