Writersblock

Slapeloze nachten, iedereen kent ze wel. Fnuikend voor de (niet) naar behoren functionerende mens.
Net zo fnuikend, prachtig woord trouwens fnuikend, als inspiratieloze dagen waar deze twee columnisten mee kampen. Inspiratieloze weken.
We hebben ons het afgelopen jaar over letterlijk alles druk gemaakt en we zijn al zo vaak in herhaling vervallen de laatste maanden.
Okay, we zouden kunnen poneren dat Gretta Duisenberg gelijk heeft, maar dan stuiten we op heel wat tere zieltjes in ons land.
We zouden ons ook op kunnen werpen als beschermengel van een groot boekenconcern dat over de kop dreigt te geraken omdat men zich onvoldoende gerealiseerd heeft dat die technologie van tegenwoordig misschien toch weleens een blijvertje zou kunnen zijn en zich misschien nog wel blijft doorontwikkelen.
Nee, we weten het dus niet. En dat is fnuikend (daar heb je ‘m weer). Zonnetje straalt en wij zitten met onze handen in het grijzend haar.
Nu weten waarom de (pseudo) schrijvers vaak zo gekweld en semi-suïcidaal rondwandelen: het writersblock!

We lopen in onszelf pratend door de stad, op zoek naar dat wat ons inspireert…
Wat willen we nou?? Moeten we die kritische en betweterige kant op of moeten we juist de positieve accenten van het leven verlichten?

Voor beide is wat te zeggen, maar onze angst is ook wel om een één onderwerp column te blijven schrijven.
Is onze boodschap inmiddels al niet tot in den treuren herhaald?
Moeten we misschien gebruik maken van ons “ podium” om deze boodschap te herhalen tot we veranderingen zien?
Of moeten we de pijp aan Maarten geven? Moeten we de puntenslijper in de wilgen gaan hangen? Wie het weet mag het zeggen. Onze lokroep tot communicatie en respect tussen mensen wordt niet gehoord (gelezen) en dus hebben wij gefaald.
Zet dát maar in de krant!