Kloof

Zelden was de kloof zo groot en zichtbaar tussen de bestuurders van Tilburg en de mensen voor wie politici zeggen dat ze het allemaal doen.

DAT-voorman Joost van Huijgevoort beschrijft het op deze site, de politiek gaat met de Tilburgers aan de haal.

Het zou gemakkelijk zijn om bijvoorbeeld de bewoners van Fatima na hun protest tegen de komst van drugsverslaafde hoertjes opnieuw te verketteren vanwege hun huidige woede over de komst van vluchtelingen naar Jozefzorg.

Maar, is er iemand in het stadhuis, of bij de TBV, op het idee gekomen om vorige week al in die wijk te gaan peilen hoe de meningen konden liggen.

Is iemand ooit van plan geweest het gesprek aan te gaan, uit te leggen waarom deze mensen op de vlucht door onze stad ruimhartig moeten worden geholpen?

Als je burgers van deze stad als imbecielen behandelt, krijg je vanzelf idiote reacties. En omgekeerd geldt natuurlijk hetzelfde: Tilburgers krijgen het bestuur dat ze verdienen.

Het proces van anti-democratisering gaat momenteel helaas wel hard.

De inspraak is in Tilburg al jaren geleden bij het grof vuil gezet. Als we nog zin hebben in een zinloze bijeenkomst, dan mogen we daar hooguit zeggen wat we van een plan vinden. Dat wordt dan ‘meegenomen’, en daarna in de prullenbak gemikt.

En zo zitten we in het centrum over 20 jaar met een winkelrondje, waar geen hond op afkomt, een kale vlakte genaamd Koningsplein en een troosteloos lege Schouwburgpassage. En daarmee wil de huidige generatie politici de concurrentie aangaan met de historische binnensteden van Breda en Den Bosch?

Jammer dat het plan van Ruud Vreeman om het Willemsplein terug te brengen in oude staat nooit is uitgevoerd. Dan had Tilburg wel een leuk centrum gehad. Daarmee had de stad eigenheid kunnen claimen.

De kloof tussen politiek en burgers is er dus in alle lagen van de bevolking. De gewone werknemer noch de hoog opgeleide architect, de stedenbouwkundigen noch de artiesten, baanlozen noch werkenden: geen van allen voelt zich momenteel nog vertegenwoordigd door de mensen in de raadszaal. We kunnen allen praten als Brugman, ze horen wat gezegd wordt maar de politieke afspraken liggen al jaren vast. Daar komt niemand meer tussen.

Daarom is de woede in Fatima zo goed te verklaren, en wellicht zelfs begrijpelijk.

Deze gemeenteraad heeft wel tijd om zich eindeloos bezig te houden met een ‘rondje winkelen’, met de sloop van een gemeentehuis en het verpatsen van een goed gebouw aan Primark. Daar worden zelfs tientallen miljoenen voor uitgetrokken.

In Fatima, of elders in Tilburg, zitten maar weinigen op zo’n uitgave te wachten.

Wat Tilburg wel zou kunnen gebruiken zijn bestuurders die niet alleen horen wat hun inwoners zeggen, maar die zo nu en dan ook bereid zijn hun eigen ego opzij te schuiven en daadwerkelijk te luisteren naar wat de burger vertelt.

Bij de laatste verkiezingen kwam nog slechts 43 procent van de Tilburgers stemmen voor de gemeenteraad. Landelijk vindt bijna de helft van de Nederlanders dat we een ‘nepparlement’ hebben.

Dat zou zorgen moeten baren, bij onze volksvertegenwoordigers, want deze ontwikkelingen vormen een perfecte voedingsbodem voor extremisme.

Het is al eerder door mij geschreven, en de tegenstanders van het winkelrondje voerden het telkens aan in hun betoog:

Tilburg moet een stad zijn voor mensen, een prettige omgeving om in te wonen, te werken, te feesten en vooral om samen te leven.

Te veel inwoners ervaren nu dat de politiek slechts over hen beslist, en niet samen met hen kijkt en spreekt en werkt aan mooie toekomst voor iedereen. Dus dan stem je niet, of je helt over naar partijen die jou naar de mond praten.

Voor nu is Tilburg een beschadigde stad, met een hoop ontevreden en teleurgestelde inwoners.

En toch zullen we uiteindelijk allemaal die paar honderd vluchtelingen een warm welkom geven. Wanhopige mensen die huis en haard, vaders, moeders, opa’s en oma’s en wie weet zelfs vrouw en kinderen achter hebben moeten laten om aan de dood te ontsnappen.