Onzin

Gastbijdrage van Hans Rube, journalist en burgerraadslid voor PvdA Tilburg.

“Ik hoop dat ik een mooi leven heb zolang ik leef, maar doodgaan is gezond.
Het hoort erbij.” Niet mijn zin, maar een citaat van middelbare scholieren. Opgetekend door componist Hawar Tawfiq in zijn requiem ‘Van Bloemen en Wolken’. Deze kinderen getuigen nu al van een nuchtere diepe wijsheid, vind ik.

Wij Nederlanders mogen niet meer dood. Als we de Sire campagne mogen geloven, die nu overal rondwaart, zou praten over sterven juist geen taboe moeten zijn. Een baby die veel te vroeg geboren wordt en maanden in een glazen kasje ligt te groeien mag niet dood, op verzoek sterven als je dementeert en al lang niet meer weet wie je bent is verboden, en ook als je kanker hebt en al talloze malen hebt gevraagd te mogen gaan, of als je al vele jaren ondraaglijk psychisch lijdt.

Toen bij mijn vader een ernstig tumor in zijn keel werd ontdekt waardoor hij uiteindelijk niet meer van zijn eten kon genieten, alles werd tot een pap vermalen,  vroeg hij of de dokter ‘hem wilde helpen’.
Nee dus. Mijn vader was ver in de tachtig. Hij had – dat waar de geciteerde middelbare scholieren in hun latere jaren op hopen – ‘een mooi leven gehad’, vond hij zelf. “Nu wil ik alleen nog ordentelijk sterven”, voegde hij toe aan zijn verzoek aan de arts. Longontsteking is dan ‘the old man’s best friend’, zegt een goed Nederlands spreekwoord in het ziekenhuis. En die vriend kwam deze maand tien jaar geleden op een mooie woensdag in februari op bezoek.

Recent kwam ik tijdens het wandelen een goede bekende tegen. Hij is net iets jonger dan ik ben. “Het gaat niet best met me”, vertelde hij. “Ik heb waarschijnlijk al twee jaar last van Alzheimer hebben ze onlangs vastgesteld.” De woorden in zijn hoofd beginnen langzaam te vervagen, een vorm van afasie is merkbaar. “Ik heb met mijn kinderen afspraken gemaakt, voor later”, zei hij me. “Ze staan er achter.”

“Ordentelijk sterven.” Deze woorden van mijn vader komen nog vaak terug in mijn gedachten. Het is velen niet gegund, zelfs niet als ze daar op hoge leeftijd zelf om vragen. Pa was daarin heel aards, net als de beginnend dementerende kennis. Geen zwevende teksten met zogenaamd helende of troostende woorden.

Ik dacht daar aan toen ik in een landelijk dagblad een verhaal las over ‘bla bla’ waarheden uit het ‘universele omnium’. Zoals deze: “We bevinden ons midden in een altijd aanwezige ontplooiing van vreugde die het droomlandschap zelf zal openen. We moeten onszelf zegenen en anderen gronden.”
Zou dat over Wijkevoort kunnen gaan? Vast niet.

In die zelfde krant stond een artikel over een coronademonstratie, waarin een trucker verkondigde dat overal ter wereld parlementen en wellicht ook gemeentehuizen met elkaar via energiegolven verbonden zijn. Alle volksvertegenwoordigers worden zo ‘gepulst’

Ook daar vond ik een mooie ‘bla bla’ esotherische onzinuitspraak over: “Door de geschiedenis heen hebben mensen via ultrasone energie interactie gehad met de totaliteit.” Waarschijnlijk is er wel een tot de politiek bekeerde dansleraar die ons kan uitleggen hoe dat werkt.

Bij het lezen van mijn columns kan het voorkomen dat sommige mensen, met name politici, zich aangesproken voelen. En zelfs beledigd, omdat politici nu eenmaal vaak lange tenen hebben. Op de website bullshitgenerator staat daarom in mijn ogen ook een heerlijke bemoediging voor columnisten zoals ik: “Maak je geen zorgen. Je beledigd voelen is slechts een digitale manifestatie van het oneindige wezen dat zichzelf bespot door kwantumpulsen van energie. En wie is eigenlijk de ‘ik’ die beledigd is?”

Ordentelijk. Een woord dat ik na het sterven van pa niet vaak meer ben tegengekomen in het dagelijkse gebruik. Nu er binnenkort weer raadsverkiezingen zijn, mogen we als Tilburgers hopen dat de kandidaten onderling op een ordentelijke manier met elkaar omgaan. En niet te veel onzin pogen te verkopen.

Vandaar hierbij nog een onzinnige esoterische quote, omdat juist die uitspraken voor raadslieden-in-spe momenteel zo leuk zijn: “Je wordt misschien geregeerd door verlangen zonder het te beseffen. Laat het de waarheid van je missie niet wegnemen. De complexiteit van de huidige tijd lijkt een onthulling van onze dromen te vereisen als we willen overleven.”

Het klinkt als een nieuwe new-age politicus die in het debat voorbij zweeft.