Retro

Een feest had het moeten zijn: bijna 11 jaar nadat de verbouwing van het stadhuis in de gemeenteraad ter sprake kwam, trekt de raad in haar nieuwe onderkomen. En wij, als burgers van de stad en degenen die de verbouwing hebben bekostigd, zijn helaas – door C19 – nog niet in de gelegenheid geweest om het gebouw te bekijken. We moeten het doen met één enkele foto op de website van de gemeente. (U moet zelf via de link even gaan kijken, want de foto is niet van ons en mogen we dus niet zomaar plaatsen.)

Nu is het misschien niet mogelijk om met één foto een goede indruk te krijgen van het onderkomen van onze volksvertegenwoordiging, maar bij gebrek aan….

Ik ben me rot geschrokken! Wat een donker hol. Jan de Bouvrie-meubilair en een jaren ’70 schrootjes decoratie, compleet met tl-balkjes die buitenlicht suggereren. Is het retro? Wat is hier de bedoeling van?

Waar ik van een democratisch bolwerk openheid, licht en transparantie verwacht, straalt de ruimte op de foto het tegendeel uit: een donkere vesting van beslotenheid. Ik krijg terstond medelijden met onze 45 volksvertegenwoordigers. En ook het vertrek van twee wethouders juist op dit moment begrijp ik ineens heel goed.

Niet dat ik per se iets tegen retro heb. Zeker niet. Neem nou verkiezingsborden.

Al decennia lang worden verkiezingen aangekondigd door middel van aanplakborden in de straat. Liefst op kruispunten van wat drukkere, doorgaande wegen in stad en dorp. Je hebt geen Twitter, Facebook en Instagram nodig om te zien, wie de fanatiekste achterban heeft, en wie de creatiefste vrijwilligers weet te mobiliseren.

Met een ladder tegen het bord, met lijmkwast en posters in de weer en plakken maar! (En de echte kenners weten: mét poedersuiker in de behanglijm.) Netjes in de hoek bovenaan, of juist scheef en deels over een ander heen. En natuurlijk is er op de achterkant ook nog plek zat! En je overplakt anderen alleen als er meerdere posters van hangen en minstens de helft zichtbaar blijft. Dat is sociaal.

Maar niet in Tilburg. In Tilburg hangen 37 digitale posters netjes naast elkaar, hufterproof hoog boven reikhoogte van de langste mensen. Eenheidsworst van links tot rechts en van boven naar beneden. Saai, eentonig en het ziet er onaantrekkelijk uit. In tegenstelling tot de ‘retro’-plakborden in buurgemeente Goirle, bijvoorbeeld.

Het creatieve plakwerk heeft niet alleen een veel hogere attentiewaarde, het is nog veel leuker ook om naar te kijken. En al zeggen de posters weinig over de inhoud van de partijen, het geeft wel weer wie de meeste vrijwilligers op de been krijgt. En dat is minstens zoveel waard.

Lekker retro.