dinsdag 23 juli 2024

3 gedachten over “Robert Bool: “Creëer geen onrust, want er is genoeg tijd om een plan te maken”

  1. Hoi hier met mvr dirkx ik ben nu al een tijdje bezig om een gesprek met juli aantegaan samen met mijn coach van pijnenburg maar mijn coach krijgt tot nu toe geen reactie op zijn email en telefoontjes die hij pleegt voor mij dus bij deze doe ik het zo even zelf want mijn geduldig is al lang genoeg geweest dus ik hoop dat ik snel een antwoord gaat krijgen groetjes maaike dirkx

  2. Deze gehele ontwikkeling rondom de Sociale Werkvoorziening in relatie tot de Participatiewet was voorspelbaar. De aanvankelijke wet Werken naar Vermogen, die politiek werd geblokkeerd, was behoorlijk anticiperend in de huidige situatie.

    Daarbij werden alle mogelijkheden benut en mede daardoor de werkgevers als serieuze partner van de overheid gezien. Nu dreigt de zaak meer door de strot geduwd te worden over de ruggen van de gehandicapte en niet gehandicapte werkzoekenden! Wil men het succes veilig stellen, dan is een win-win-oplossing noodzakelijk. Een integrale oplossing en je niet verliezen in sectorale oplossingen.

    Voorkom kapitaalvernietiging door de ellende te gaan financieren! Naar mijn stellige overtuiging zijn de gemeenten te regeling-georiënteerd bezig geweest en vastgeroest in divosa-achtige oplossingen. Het voor heel veel geld mensen brengen van uitkering naar werk. Doe het een, maar vergeet ook niet het werk te acquireren. Met andere woorden breng het werk naar de mensen en kies daarvoor de geëigende organisatievormen.

    Er is inderdaad nog genoeg tijd om een “plan” te maken, maar er is helaas kostbare tijd verloren gegaan om een integrale ondernemende visie op tafel te krijgen. De politieke bestuurders hebben daar zelf belang bij en zouden daarom geen twee-petten-probleem moeten kennen. Zeker bezien in het licht van de voortschrijdende decentralisatie! Gefragmenteerd en budgettair handelen zal het petten-probleem alleen maar meer manifest maken. In mijn ogen de “dood in de pot” en het sein op ” ontsporen”!

  3. Onrust rond de Sociale Werkvoorziening is er altijd geweest! Aanvankelijk werd de Sociale Werkvoorziening gezien als concurrentievervalsing vanuit de overheid. Later als schaamlap voor het bedrijfsleven, dat de sociale verplichtingen jegens de maatschappij verzaakte. Vervolgens werd de Sociale Werkvoorziening een financieel blok aan het been van de overheid o.a. door exploitatieverliezen en CAO ontwikkeling. Geleidelijk werd daarom door de Rijksoverheid de verantwoordelijkheid voor de Sociale Werkvoorziening naar de gemeenten geschoven. Eerst in de vorm van loonsombudgettering en later door instroombeperkende/uitstroombevorderende maatregelen. De exploitatierisico’s kwamen mede daardoor volledig bij de gemeenten te liggen.

    Het motief van de Rijksoverheid om dit te doen werd mede ingegeven door het feit dat gemeenten in het verleden zelf misbruik hebben gemaakt van de Sociale Werkvoorziening door werkzaamheden te laten uitvoeren en mensen te detacheren tegen te lage tarieven. In het verleden heeft menige gemeente danook een fikse navordering gekregen van de Rijksoverheid. Zo ook de deelnemende gemeenten in de Diamant-groep ( voorheen de Dienst Sociale Werkvoorziening). Bij de genoemde doorschuiving van de verantwoordelijkheid naar de gemeenten zijn de meeste SW-bedrijven een meer bedrijfsmatige koers gaan varen om de exploitatie sluitend te krijgen. In de loop der jaren is de Diamant-groep daarin uitstekend geslaagd mede door het bedrijf ook beschikbaar te stellen voor andere doelgroepen.

    De financiële buffer is daar een rechtstreeks gevolg van en de gemeenten werden in de loop der tijd ook gevrijwaard van de jaarlijkse gemeentelijke bijdrage. Wat de Diamant-groep wist te realiseren is feitelijk een unicum, omdat veel SW-bedrijven in Nederland dit niet voor elkaar kregen en daardoor een blok aan het been bleven van die gemeenten en indirect van het Rijk. Met de Participatiewet heeft het Rijk daarom ineens schoonschip gemaakt en de Sociale Werkvoorziening een eindigheid meegegeven.

    Huidige SW-ers behouden hun rechten, maar er komt geen instroom meer. De markt moet de arbeidsgehandicapte in de toekomst gaan opvangen en er komt dagopvang of beschutting voor de meest gehandicapte doelgroep. Met het bedrijfsleven werd een akkoord gesloten omtrent de op te vangen aantallen en als dit akkoord niet nagekomen wordt, dan dreigt de quotumwet! Er valt beslist nog meer te vertellen over deze ontstane situatie, maar laten we hier volstaan met het gegeven dat de Sociale Werkvoorziening in de knel is gekomen en dat er gevreesd moet worden voor het voortbestaan. De Participatiewet richt zich dus volledig op de markt en is daarmee volledig afhankelijk van de werkgevers en het economisch tij. Hapering zal dus veel gehandicapten achter de geraniums doen belanden wegens gebrek aan alternatief.

    De werkgevers zijn in de praktijk aarzelend en zouden graag een voorziening willen behouden voor het beschutte werk. Ook blijkt nu, dat zij graag de Sociale Werkvoorziening willen behouden om hun quotum ook via uitbesteding te kunnen realiseren. Feitelijk komt hiermee de feitelijke bedoeling van de Sociale Werkvoorziening weer op tafel! Door de Participatiewet is ook de bezoldiging van de arbeidsgehandicapten drastisch neerwaarts bijgesteld, waardoor de exploitatiekansen van SW-bedrijven weer gaan toenemen. Er rust ook een behoorlijke expertise bij de SW-bedrijven die dan in leven kan blijven. Het zou eeuwig zonde zijn om deze kwijt te spelen en later weer op te bouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *