Kleurtje

Gastbijdrage van Hans Rube, journalist en burgerraadslid voor PvdA Tilburg.

Terugwandelend na de voorpremiere van de schitterende film Green Book, vragen we ons af hoeveel vrienden en bekenden ‘met een kleurtje’ wij eigenlijk zelf hebben.

“Niet veel volgens mij”, zeggen we peinzend tegen elkaar.
Op weg door de Tuinstraat, ploppen toch ineens twee namen op.
“Ja, en als je het daar dan toch over hebt…”

Nog voorbij de kruising met de Langestraat beginnen meer gezichten en namen door te dringen.
“Tellen kennissen met een Turkse of Marokkaanse achtergrond ook mee?”, vraag ik.

Voor we thuis zijn is de lijst met vrienden en bekenden al aardig aangejongd.

We stappen ons huis binnen, hebben het over de geweldige acteerprestaties van Viggo Mortensen en Mahershala Ali, twee mannen die in deze road movie naar elkaar toe groeien.
De Afro-Amerikaanse pianist Don Shirley en diens chauffeur met Italiaanse roots Tony Lip stappen tijdens twee maanden intensief samenleven geleidelijk over hun beider vooroordelen heen. De manier waarop dat gebeurt is in Green Book prachtig vormgegeven.

Racisme, ‘jouw volk’ en ‘mijn volk’. Helaas, het zijn termen die wij ook in Tilburg nog te vaak horen.
Dan hebben we het over landen van herkomst.

Dezelfde vooroordelen heersen in onze gemeente echter ook ten aanzien van het postcodegebied waar iemand woont. Geboren in wijk A, blijf je altijd een dubbeltje, en nooit zul je een kwartje worden.
Studeren? Vergeet het maar.

Mortensen, alias Tony, krijgt onderweg taalles van Ali, alias dr. Shirley. De hoog opgeleide Shirley leert hem fatsoenlijk articuleren en hoe hij mooie brieven kan schrijven. Een soort van taalcoach.

In Tilburg hebben we straten waar 40 procent van de bewoners nog nooit een taalcoach hebben gezien en niet weten dat zo iemand bestaat. Ook al zouden ze die heel erg goed kunnen gebruiken.

Als wij ons opmaken om naar bed te gaan, praten we nog even door over de film, die hetzelfde thema aansnijdt als ‘The Help’, een boek en film over de onderdrukking van gekleurde huishoudsters in de VS.

Shirley wordt uiteindelijk geknuffeld door Tony, die voordien niet eens het glas wilde afwassen waaruit een donkere man had gedronken.

Plots schieten in de slaapkamer weer een paar namen te binnen van familie en vrienden ‘met een kleurtje’.
“We kennen toch meer mensen dan we dachten”, lachen we.
Vlak voor het slapen komen natuurlijk nog een paar namen bovendrijven.
“Inderdaad, hij is nog donkerder dan Ali”, zeggen we verbaasd tegen elkaar als we een van hen voor de geest halen. “Sta je niet meer bij stil, toch?”

Eigenlijk wel mooi.
Dat we zo lang moesten nadenken of we wel familieleden en vrienden met een ander kleurtje hebben.